DİLSİZ ÇOCUK, DİLSİZ YALNIZLIK— ULVİ KOÇU önce çocuktum bir köy sabahında önce yalnız ve mağrur babam, haritalarda dahi bulamadığım ülkelere çalışmaya giderdi mektuplarına iliştirdiği resimleriyle tanırdım O’ nu birde yolladığı oyuncaklarla tanışmak mühim değildi varlığına dair hikayeler yeterliydi ara ara gelirdi de garipserdim anamın koynuna girdiğinde önce ağlardım, sonra‘ baban’ derlerdi, susardım içten içe sevinir, don kişot’ a yardıma koşardım sonra giderdi babam, yitip giderdim bende bir köy sabahında …
DİLSİZ ÇOCUK, DİLSİZ YALNIZLIK— ULVİ KOÇU önce çocuktum bir köy sabahında önce yalnız ve mağrur babam, haritalarda dahi bulamadığım ülkelere çalışmaya giderdi mektuplarına iliştirdiği resimleriyle tanırdım O’ nu birde yolladığı oyuncaklarla tanışmak mühim değildi varlığına dair hikayeler yeterliydi ara ara gelirdi de garipserdim anamın koynuna girdiğinde önce ağlardım, sonra‘ baban’ derlerdi, susardım içten içe sevinir, don kişot’ a yardıma koşardım sonra giderdi babam, yitip giderdim bende bir köy sabahında …
önce çocuktum; annemin kucağında düşlere daldığım önce çelimsiz, sıska ve cılız bir şarkı ne bir oyuncağımı sakladım hayattan ne düşlerimi sırayla ödünç verdim hepsini sırayla dağıttım çocuklara masallar söyledim, ninniler dinledim fakat geri gelmedi hiçbir oyuncağım geri dönmedi hiçbir düşüm ağladım, günlerce ağladım, anamın avuntularıyla, dipsiz kuyulara saklandım …
önce çocuktum bir köy sabahında kahvaltı ertesinde yumurta kokan ağzımla söylediğim tek şiir annemeydi nerden baksan karmaşıktı sözcüklerim hiçbir dil kurumuna ait değildi bir annem anlardı sanki birde başımızdan eksik olmayan garip serçe kuşu koşsam, uçsam,
yakalasam gökteki tüm kuşları tüm kuşlara anlatsam çocuk düşlerimi tüm kuşlar anlatsa düşlerini olmadı, hiçbir kuş gelmedi yanıma ağlarken de gelmedi, susarken de gelmedi küstüm, dünyanın tüm kuşlarına kendi çocuk şarkılarıma sığındım ve hep ağladım, gecelerce ağladım günlerce ağladım …
önce çocuktum bir köy sabahında ağlamalarımı hiç söylemedim anneme uzaktaki babama da, gelmek bilmeyen kuşlara da, hiç kimse bilmedi, hiç kimse duymadı köy sabahlarında, nehirlerin akışında kaybolup gitti gözyaşlarım …
büyüdüm …
11