Rodzicielskiego. Część oficjalna i artystyczna była w mojej gestii, a częścią towarzyską dla
zaproszonych gości zajęli się gospodarze szkoły, tj. Kierownictwo i Komitet Rodzicielski. W
czasie przyjęcia poczet sztandarowy udał się ze mną na cmentarz w Palmirach, aby na
symbolicznej mogile J. Cierniaka złożyć kwiaty .Gośćmi uroczystości byli: najbliższa rodzina
Cierniaka tj. żona i córki, najbliżsi przyjaciele ze świata literackiego, Zw. Zaw. Naucz.,
władze oświatowe, kierownicy i nauczyciele szkół sąsiednich oraz delegacje klas i rodziców.
Uroczystość miała charakter bardzo podniosły. Referat o życiu J. Cierniaka, jego pracy dla
szkoły 114 i o jego śmierci został nagrany na taśmę magnetofonową, lecz mogliśmy to zrobić
dopiero w parę dni później, kiedy powtarzaliśmy te uroczystość dla wszystkich naszych dzieci
i dla rodziców. Wtedy udało nam się wypożyczyć na 3 godz. od Dyrekcji Kolei
Warszawskich magnetofon. Niestety, na taśmie nie ma ani pięknego przemówienia Jerzego
Zawieyskiego, ani Leona Wanata, którzy mówili o Cierniaku jako o artyście dnia
codziennego i towarzyszu doli więziennej. Sprawozdanie z uroczystości zamieszczone jest w
miesięczniku ,,Teatr Ludowy”, w numerze 7 – 8 rok 1961. Jędrzej Cierniak był założycielem
tego pisma i dlatego naczelny redaktor pragnął zamieścić sprawozdanie jako jedno ze
wspomnień poświęconych Jędrzejowi Cierniakowi. Egzemplarz 7 – 8 ,,Teatru Ludowego”
znajduje się w teczce z dokumentacją Jedrzeja Cierniaka. Taśma magnetofonowa znajduje się
również w teczce z dokumentacją. Książka Jedrzeja Cierniaka pt. ,,Zaborowska nuta”
opracowana zbiorowo znajduje się w 2 egzemplarzach w szkolnej bibliotece.
Z-ca kierownika szkoły odczytuje akt zatwierdzający
nazwę szkoły w pełnym brzmieniu im. Jędrzeja
Cierniaka.
O J ĘDRZEJU C IERNIAKU
3 czerwca 1961 r. odbyła się na Targówku w Warszawie uroczystość nadania tamtejszej
szkole imienia Jędrzeja Cierniaka. Tam uczył w czasie okupacji ten wybitny społecznik
dwudziestolecia, twórca nowej koncepcji teatru ludowego. Zamordowali go Niemcy 2 marca
1942r. Główną domeną jego działalności był teatr ludowy. Nie jak dotąd teatr inteligencki,
zwulgaryzowany, sprymityzowany, którym przybysze z miasta częstowali wieś, lecz teatr
64