domiinterier. com / " dom i wnętrze " 139 aktualizację zawsze brakuje czasu. Ostatnio zaczęliśmy ją odświeżać po dłuższej przerwie.
Pamiętam czas, kiedy złośliwi mówili, że boją się otworzyć lodówkę, bo może wyskoczy z niej Konieczny. Byłeś częstym gościem w śniadaniówkach i we wszelkiego rodzaju gazetach lifestylowych. Nie żałujesz, że pojawiałeś się w mediach tak często?
Wręcz przeciwnie. Żałuję, że uległem presji naszego środowiska, które mnie zadeptywało, jak tylko mogło, aż w pewnym momencie trochę się wycofałem. Byłem zmęczony hejtem środowiska. A ono z jednej strony narzeka, że nikt architektów nie rozumie, nie szanuje, a z drugiej każe nam siedzieć cicho. Ale jak lądowałem na kanapie w śniadaniówce, to były jedyne momenty w telewizji w tamtych czasach, kiedy widzowie mogli dowiedzieć się czegoś o współczesnej architekturze. Ta moja medialność przynosi więc korzyści całemu środowisku, bo mówi się o architekturze szerzej, także w popularnych mediach.
Wraz z rozpoznawalnością przyszły do ciebie kontrakty reklamowe. Nie miałeś nigdy oporów być twarzą dachówek czy samochodów?
Obecnie jestem ambasadorem Fakro. Mam dużo propozycji reklamowych, ale zawsze każdą rozważamy w biurze. Jest wtedy dyskusja, czy warto wejść w daną współpracę. Wiele razy bardzo grzecznie odmawiałem. Zgadzam się tylko na te rzeczy, które gdzieś mi grają w sercu. Początkowo chciałem odmówić Fakro. Pojechałem na spotkanie z nimi zupełnie na luzie, spóźniony o godzinę. Ale tam zaprowadzono mnie do działu innowacji. Pokazali mi, co robią i to były rzeczy, które mi się marzyły, żeby faktycznie je robili. Wtedy się zajarałem do tej marki.
Promujesz polską firmę, która odnosi sukcesy na świecie.
Tak, Fakro to polska firma, która podbija świat. Mają takie produkty, która mnie wyrwały z butów i dlatego zdecydowałem się na współpracę. Zresztą z Geberitem było podobnie. Szwajcarska jakość i perfekcja. Tam się złożył jeszcze dobry kontakt z ówczesnym szefem – Przemkiem Powalaczem. To łebski, otwarty facet. W pewnym sensie dla tych rozmów z nim o ideach architektonicznych, o tym, żeby iść w świat, wszedłem we współpracę z marką. Choć pamiętam, jak moja córka Lena rzuciła kiedyś: „ Tato, ty to już chyba wszystko reklamowałeś z wyjątkiem kibli”. Ja jej na to, że w sumie kible też reklamowałem( śmiech). Ale to kasa z reklam pomogła mi przetrwać trudny czas pandemii. Jak byłem ambasadorem to przez dwa lata mogłem te dodatkowo zarobione pieniądze przeznaczać na pensje pracowników.
Choć cię dobrze znam i słyszałem wcześniej wiele z przytaczanych w książce historii, to jednak dopiero czytając je wszystkie zebrane w jednym miejscu, uświadomiłem sobie, ile po drodze do sukcesu miałeś upadków. Odbieram tę książkę jako uniwersalną opowieść – w amerykańskim duchu – której bohater na początku dostaje mocno od życia po dupie, ale zaciska zęby, nie poddaje się i w końcu zwycięża. Trochę jak architekt Howard Roark z powieści „ Źródło” Ayn Rand. Skąd w tobie taka siła? Miałeś tyle momentów zwątpienia, ale jednak nie rzuciłeś architektury.
Ale co ja bym innego miał robić?
Na początku książki jest fragment, że byłeś świetny w handlu bezpośrednim i sprzedaży trampek.
Tak, byłem w tym naprawdę dobry. Ale znudziło mnie to szybko. Pół roku minęło i stwierdziłem, że to nie jest mój świat. Zrozumiałem, że wolę ten swój czas spożytkować na coś ważniejszego – na architekturę.
Książkę się świetnie czyta, bo u ciebie wszystko jest ekstremalne – jak sukces to od razu światowy, jak bieda to pracownia w piwnicy lub na nielegalu. Niczym James Bond dostajesz sto razy po gębie, ale się otrzepujesz i idziesz dalej.
Wiem, że mam dużą siłę przetrwania, ale i przekonywania. Rodzaj charyzmy, która powoduje, że ludzie są w stanie zapalić się do moich pomysłów. Piotrek coś takiego fajnie napisał, a mnie zna już dobrze po tych pięciu latach pracy nad książką, że potrafię nawet coś podkoloryzować, trochę przegiąć w opowieści. Ale jak w coś sam nie uwierzę, to tego nie sprzedam. Ja muszę po prostu w coś totalnie uwierzyć. I to Dorota [ Skóra, jedna z liderek w zespole KWK Promes – przyp. red.] powiedziała, że podziwia we mnie coś takiego, że nie zrażam się porażkami. Potrafię pociągnąć cały zespół bardzo mocno, kiedy już wydaje się, że wszystko jest źle, że nie mamy ciągle dobrego i klarownego pomysłu. Jestem wtedy na moment przybity, ale to są krótkie chwile. Zawsze potrafię spojrzeć na rzeczy pozytywnie. I naglę tak się zapalę, że potrafię cały team natchnąć, dać im wiarę w siebie i wtedy naparzamy z projektem dalej.