Geopolitics Magazine January - February 2015 ( 7th Edition ) | Page 51

Geopolitics & Daily News Magazine
Επιπλέον, η αρχική αποστολή του ΔΝΤ ήταν να εξασφαλίζει την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα και
όχι να μειώνει τη φτώχεια και να βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο στις χώρες όπου πάει. Παρ' όλα αυτά δε
διστάζει να παρεμβαίνει σε ζητήματα ανάπτυξης μπλοκάροντας τις πρωτοβουλίες της Παγκόσμιας
Τράπεζας ή ζητώντας την εφαρμογή ακραίων μέτρων λιτότητας που βραχυπρόθεσμα φέρνουν την
εξαθλίωση θέτοντας ως δικαιολογία την ανάπτυξη σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Οι κρίσεις της δεκαετίας του '90 καθώς και η πρόσφατη κρίση των subprime στις ΗΠΑ μας
καταδεικνύουν πως η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση μέσω των αρχών της Συναίνεσης της
Ουάσιγκτον απέτυχε ως προς τον στόχο της Ανάπτυξης. Η ακραία απελευθέρωση της αγοράς όξυνε τις
ανισότητες φέρνοντας υπερκέρδη για τους λίγους πλούσιους ενώ ευνόησε ελάχιστα τους πολλούς
φτωχούς.
Εάν εισέλθουμε στην ουσία των αρχών αυτών θα δούμε πως όχι μόνο οι αρχές αυτές καθ’ αυτές
ήταν λανθασμένες αλλά εφαρμόστηκαν και με πολύ φανατικό - δογματικό τρόπο, εκτοπίζοντας τα όποια
ελάχιστα θετικά αποτελέσματα που θα μπορούσαν να αποφέρουν. Πιο συγκεκριμένα, η συνταγή
νοικοκυρέματος των βασικών οικονομικών μεγεθών, εφαρμόστηκε παντού και πάντα με τον ίδιο τρόπο
αδιαφορώντας για άλλους παράγοντες καθοριστικής σημασίας όπως το οικονομικό και πολιτιστικό
υπόβαθρο κάθε χώρας, για παράδειγμα μία αναπτυσσόμενη χώρα με κλειστή οικονομία, χωρίς υποδομές
θα μπορούσε να καταστραφεί από το απότομο άνοιγμα της στο διεθνές εμπόριο. Διότι τα εισαγόμενα
προϊόντα θα είναι πολύ ακριβά για τον εγχώριο πληθυσμό ενώ η στροφή του παραγωγικού μοντέλου σε
τομείς όπου η χώρα διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα ίσως αυξήσει τα επίπεδα ανεργίας λόγω της
δυσχερούς κινητικότητας των εργαζομένων από τον ένα κλάδο στον άλλο. Η διαδικασία της
επανεκπαίδευσης χωρίς τις προ υπάρχουσες απαραίτητες υποδομές θα είναι δύσκολή έως ακατόρθωτη
ενώ η