Geopolitics Magazine January - February 2015 ( 7th Edition ) | Página 48

Geopolitics & Daily News Magazine
Οι χώρες στις οποίες πρωτοστάτησε το νέο οικονομικό δόγμα ήταν οι ΗΠΑ υπό την προεδρία Ρ.
Ρέιγκαν και η Μ. Βρετανία επί Μ. Θάτσερ. Στην ουσία πρόκειται για τους πολιτικούς που μας έμαθαν τι
πάει να πει νεοφιλελευθερισμός. Αυτό που έκαναν είναι ότι πρόλαβαν και κάλυψαν το κενό που υπήρχε
εκείνη την εποχή για μία εναλλακτική οικονομική πρόταση. Έτσι επανάφεραν την κλασική οικονομική
θεωρία και την “πάσαραν” ως κάτι νέο και αποτελεσματικό λόγω της παγκοσμιοποίησης και της
ανάπτυξης του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος, ισχυριζόμενοι πως βάσει αυτών των δύο
αλλαγών έχουμε πια πρόσφορο έδαφος για τον πολλαπλασιασμό του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ, που έγινε πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας το 1979, δημιούργησε μια
νέα συναίνεση στη βάση της ελεύθερης οικονομίας. Η Βρετανική οικονομία μέχρι πριν την έλευση της
στην εξουσία χαρακτηρίζονταν από ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο κοινωνικό κράτος, με εκτεταμένη κρατική
ιδιοκτησία και ισχυρά συνδικάτα. Η Θάτσερ εφάρμοσε τις αρχές της μονεταριστικής θεώρησης
ισοπεδώνοντας το κοινωνικό κράτος, διαλύοντας τη δύναμη των συνδικάτων, ιδιωτικοποιώντας πολλές
δημόσιες επιχειρήσεις επικαλούμενη την αναποτελεσματικότητα τους (που σε κάποιες περιπτώσεις
υπήρχε) και εφαρμόζοντας ένα μείγμα συσταλτικής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής με σκοπό
τη μείωση του πληθωρισμού. Το 1981 οι Αμερικάνοι εκλέγουν το συντηρητικότερο Πρόεδρο των ΗΠΑ
από τη δεκαετία του '20, τον Ρ. Ρέιγκαν, ο οποίος εφάρμοσε με τη σειρά του ένα αντίστοιχο πρόγραμμα
φιλελευθεροποίησης της Αμερικάνικης οικονομίας. Βέβαια οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του
κράτους στις ΗΠΑ είναι πολύ λιγότερες, όπως εξίσου περιορισμένες είναι και οι δημόσιες δαπάνες σε
σχέση με τη Βρετανία, το οποίο σημαίνει πως τα περιθώρια συμπίεσης τους ήταν μειωμένα.

2.Η Συναίνεση της Ουάσιγκτον
2.1 Μία εννοιολογική προσέγγιση του όρου.
Ο όρος Συναίνεση της Ουάσιγκτον καθιερώθηκε από τον John Williamson το 1989. Σκοπός του
ήταν να συγκεντρώσει τις νεοφιλελεύθερες προτάσεις πολιτικής που αναπτύχθηκαν μέσα στα μεγάλα
αναπτυξιακά ιδρύματα της Ουάσιγκτον την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Σύμφωνα με τον ίδιο (2000:254)“ήταν μία προσπάθεια να ξεδιαλυθεί ποιες από τις πολιτικές
πρωτοβουλίες που είχαν προέλθει από την Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια των ετ ών της συντηρητικής
ιδεολογίας πήραν τελικά μία θέση στη διανοητική ορθοδοξία αντί να παραμερισθούν όταν ο Ronald
Reagan δεν ήταν πλέον στην πολιτική σκηνή”. Επίσης στον όρο αυτό συνοψίζει “το χαμηλότερο κοινό
παρονομαστή των πολιτικών συμβουλών που απευθύνονταν από τα εδρεύοντα στην Ουάσιγκτον
ιδρύματα προς τις χώρες της Λατινικής Αμερικής ήδη από το 1989”.(Williamson, 2000:251)

2.2 Οι αρχές της Συναίνεσης της Ουάσιγκτον
Ο Williamson (1990, 2000:252-253) συνοψίζει τις πολιτικές αυτές συνταγές σε 10 προτάσεις:
1)Επιβολή Δημοσιονομικής Πειθαρχίας: Τα μεγάλα κρατικά ελλείμματα πρέπει να αποφεύγονται διότι
οδηγούν σε μακροοικονομική απορρύθμιση της οικονομίας. Η διατήρηση ισοσκελισμένων
προϋπολογισμών είναι η καλύτερη πολιτική επιλογή.
2)Μεταστροφή των δημοσίων δαπανών σε άλλους τομείς: Οι δημόσιες δαπάνες θα πρέπει να είναι
περιορισμένες και να γίνονται σε τομείς που θα καλύπτουν το κόστος τους και θα υποστηρίζουν την
επιχειρηματικότητα του ιδιωτικού τομέα. Οι επιχορηγήσεις, τα δημόσια έργα και οι αναδιανεμητικές
πολιτικές θα πρέπει να περιοριστούν ή και να εξαλειφθούν.
3)Φορολογική μεταρρύθμιση με διεύρυνση της φορολογικής βάσης, μείωση της φοροδιαφυγής και της
ποσοστιαίας φορολογικής επιβάρυνσης: Ειδικότερα μεγάλη σημασία πρέπει να δοθεί στη φορολογική
ελάφρυνση των επιχειρήσεων και των εισοδημάτων των ανώτερων στρωμάτων, παράγοντες οι οποίοι
δίνουν σημαντική ώθηση στην οικονομική δραστηριότητα.

Geopolitics.com.gr all rights reserved 2014

Page 46