NATIONAAL PARK BOSLAND ONTDEKKEN VANUIT BE-MINE
VAN MIJNSITE NAAR NATUURPRACHT
‘ Hey Wouter, we zouden je graag nog een laatste keer op pad sturen’, stond er in de mail van Visit Limburg. Een dubbel gevoel overviel me. Ik moest eerst glimlachen, omdat ik na al die fietsritten door Limburg stilaan begin te denken dat er geen blinde vlekken meer op de kaart overblijven. Maar ik vond het ook ergens jammer dat dit meteen ook het einde van een mooie reeks betekende. Alsof ik de Limburgse fietskaart hierbij had uitgespeeld. Voor de laatste keer dus wilde ik nog eens all-in gaan.‘ Zeer graag! Verras me!’, antwoordde ik. En dat deden ze.
Uitgetest door Wouter Deboot • Fotografie: Jelle Vermeersch
Met‘ Nationaal Park Bosland verkennen vanuit be-MINE’ stuurden ze me op een tocht van net geen 63 kilometer, van een voormalige steenkoolmijn tot het grootste aaneengesloten bosgebied van Vlaanderen.
De ideale uitvalsbasis voor deze tocht blijkt Guesthouse Just Be Mine, midden in de voormalige tuinwijk van de mijn. Wanneer ik’ s ochtends op mijn koersfiets spring, word ik begroet door bewoners met Italiaanse en Turkse roots, nazaten van de gezinnen die hier ooit naartoe kwamen om in de mijn hun toekomst uit te graven. Nog voor ik één pedaalslag heb gemaakt, zit ik al midden in het verhaal van deze streek.
Wonderlijke bochten
Dat verhaal wordt nog sterker aan be-MINE. Ooit de grootste steenkoolmijn van Vlaanderen, vandaag een plek waar erfgoed en toekomst naadloos samengaan. Tussen het Mijnmuseum, het zwembad en de horecazaken raak ik aan de praat met Ingin, die samen met zijn zoontje Umer wacht op zijn andere zoon die in Sportoase zwemles volgt.
‘ Vanaf de eerste pedaalslag zit ik midden in het verhaal van de streek.’
Umer is derde generatie. Zijn grootvader kwam in 1971 vanuit Turkije naar Beringen. " Die man heeft jaren onder de grond doorgebracht om ons een toekomst te geven. Ik ben hem daar eeuwig dankbaar voor. Dankzij hem kan ik mijn kinderen nu een mooi leven bieden." Het contrast is mooi. Grootvader die elke dag honderden meters afdaalde, op exact dezelfde plek waar zijn kleinzoon vandaag leert zwemmen. Geschiedenis kan soms wonderlijke bochten maken. Voor we afscheid nemen, wijst Ingin nog naar wat hij‘ de afvalberg’ noemt. " Je kan daar met de fiets op hé."
27