FCHD OPVBIBLE | Page 909
ﻣﺰﻣﻮر داود
141
ای ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را ﻣﯽﺧﻮاﻧﻢ. ﻧﺰد ﻣﻦ ﺑﺸﺘﺎب! و ﭼﻮن ﺗﻮ را ﺑﺨﻮاﻧﻢ آواز ﻣﺮا
ﺑﺸﻨﻮ! 2دﻋﺎی ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺑﺨﻮر آراﺳﺘﻪ ﺷﻮد، و ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻦ دﺳﺘﻬﺎﯾﻢ، ﻣﺜﻞ ﻫﺪﯾﻪ ﺷﺎم. 3ای
ﺧﺪاوﻧﺪ، ﺑﺮ دﻫﺎن ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻫﺒﺎﻧﯽ ﻓﺮﻣﺎ و در ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ را ﻧﮕﺎه دار. 4دل ﻣﺮا ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺑﺪ ﻣﺎﯾﻞ ﻣﮕﺮدان ﺗﺎ
ﻣﺮﺗﮑﺐ اﻋﻤﺎل زﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺮدان ﺑﺪﮐﺎر ﻧﺸﻮم. و از ﭼﯿﺰﻫﺎی ﻟﺬﯾﺬ اﯾﺸﺎن ﻧﺨﻮرم. 5ﻣﺮد ﻋﺎدل ﻣﺮا ﺑﺰﻧﺪ
و ﻟﻄﻒ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد، و ﻣﺮا ﺗﺄدﯾﺐ ﻧﻤﺎﯾﺪ و روﻏﻦ ﺑﺮای ﺳﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد! و ﺳﺮ ﻣﻦ آن را اﺑﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ
ﻧﻤﻮد زﯾﺮا ﮐﻪ در ﺑﺪﯾﻬﺎی اﯾﺸﺎن ﻧﯿﺰ دﻋﺎی ﻣﻦ داﯾﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. 6ﭼﻮن داوران اﯾﺸﺎن از ﺳﺮ ﺻﺨﺮهﻫﺎ
اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ، آﻧﮕﺎه ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺮا ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﻨﯿﺪ زﯾﺮا ﮐﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ اﺳﺖ. 7ﻣﺜﻞ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ زﻣﯿﻦ را
ﻓﻼﺣﺖ و ﺷﯿﺎر ﺑﮑﻨﺪ، اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎی ﻣﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﭘﺮاﮐﻨﺪه ﻣﯽﺷﻮد. 8زﯾﺮا ﮐﻪ ای ﯾﻬﻮه ﺧﺪاوﻧﺪ،
ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻦ ﺑﺴﻮی ﺗﻮﺳﺖ. و ﺑﺮ ﺗﻮ ﺗﻮﮐﻞ دارم. ﭘﺲ ﺟﺎن ﻣﺮا ﺗﻠﻒ ﻣﻨﻤﺎ! 9ﻣﺮا از داﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ
ﻧﻬﺎدهاﻧﺪ ﻧﮕﺎه دار و از ﮐﻤﻨﺪﻫﺎی ﮔﻨﺎﻫﮑﺎران. 01ﺷﺮﯾﺮان ﺑﻪ داﻣﻬﺎی ﺧﻮد ﺑﯿﻔﺘﻨﺪ و ﻣﻦ ﺑﺴﻼﻣﺘﯽ در
ﺑﮕﺬرم.
ﻗﺼﯿﺪه داود و دﻋﺎ وﻗﺘﯿﮑﻪ در ﻣﻐﺎره ﺑﻮد
241
ﺑﻪ آواز ﺧﻮد ﻧﺰد ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺮﻣﯽآورم. ﺑﻪ آواز ﺧﻮد ﻧﺰد ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻀﺮع
ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﻢ. 2ﻧﺎﻟﻪ ﺧﻮد را در ﺣﻀﻮر او ﺧﻮاﻫﻢ رﯾﺨﺖ. ﺗﻨﮕﯽﻫﺎی ﺧﻮد را ﻧﺰد او ﺑﯿﺎن ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﺮد. 3وﻗﺘﯽ
ﮐﻪ روح ﻣﻦ در ﻣﻦ ﻣﺪﻫﻮش ﻣﯽﺷﻮد. ﭘﺲ ﺗﻮ ﻃﺮﯾﻘﺖ ﻣﺮا داﻧﺴﺘﻪای. در راﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﯽروم دام ﺑﺮای
ﻣﻦ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدهاﻧﺪ. 4ﺑﻪ ﻃﺮف راﺳﺖ ﺑﻨﮕﺮ و ﺑﺒﯿﻦ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻣﻠﺠﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ
ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪ. ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در ﻓﮑﺮ ﺟﺎن ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ. 5ﻧﺰد ﺗﻮ ای ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻣﻠﺠﺎ و ﺣﺼﻪ ﻣﻦ در زﻣﯿﻦ زﻧﺪﮔﺎن ﻫﺴﺘﯽ. 6ﺑﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻦ زﯾﺮا ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ذﻟﯿﻠﻢ! ﻣﺮا از
ﺟﻔﺎﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻢ ﺑﺮﻫﺎن، زﯾﺮا ﮐﻪ از ﻣﻦ زورآورﺗﺮﻧﺪ. 7ﺟﺎن ﻣﺮا از زﻧﺪان درآور ﺗﺎ ﻧﺎم ﺗﻮ را ﺣﻤﺪ ﮔﻮﯾﻢ.
ﻋﺎدﻻن ﮔﺮداﮔﺮد ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ زﯾﺮا ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ اﺣﺴﺎن ﻧﻤﻮدهای.
ﮐﺘﺎب ﻣﺰاﻣﯿﺮ / ﻓﺼﻞ ﺻﺪ و ﭼﻬﻞ و ﯾﮑﻢ و دوم
909