FCHD OPVBIBLE | Seite 906
22ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ارﺛﯿﺖ ﺑﻨﺪه ﺧﻮﯾﺶ اﺳﺮاﺋﯿﻞ، زﯾﺮا ﮐﻪ رﺣﻤﺖ او ﺗﺎ اﺑﺪاﻵﺑﺎد اﺳﺖ.
32و ﻣﺎ را در ﻣﺬﻟﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد، زﯾﺮا ﮐﻪ رﺣﻤﺖ او ﺗﺎ اﺑﺪاﻵﺑﺎد اﺳﺖ.
42و ﻣﺎرا از دﺷﻤﻨﺎن ﻣﺎ رﻫﺎﯾﯽ داد، زﯾﺮا ﮐﻪ رﺣﻤﺖ او ﺗﺎ اﺑﺪاﻵﺑﺎد اﺳﺖ.
52ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺸﺮ را روزی ﻣﯽدﻫﺪ، زﯾﺮا ﮐﻪ رﺣﻤﺖ او ﺗﺎ اﺑﺪاﻵﺑﺎد اﺳﺖ.
62ﺧـﺪای آﺳﻤﺎﻧﻬـﺎ را ﺣﻤـﺪ ﮔﻮﯾﯿـﺪ، زﯾـﺮا ﮐﻪ رﺣﻤﺖ او ﺗﺎ اﺑﺪاﻵﺑﺎد اﺳﺖ.
731
ﻧﺰد ﻧﻬﺮﻫﺎی ﺑﺎﺑﻞ آﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ و ﮔﺮﯾﻪ ﻧﯿﺰ ﮐﺮدﯾﻢ، ﭼﻮن ﺻﻬﯿﻮن را ﺑﻪ ﯾﺎد
آوردﯾﻢ. 2ﺑﺮﺑﻄﻬﺎی ﺧﻮد را آوﯾﺨﺘﯿﻢ ﺑﺮ درﺧﺘﺎن ﺑﯿﺪ ﮐﻪ در ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﺑﻮد. 3زﯾﺮا آﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ
اﺳﯿﺮی ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، در آﻧﺠﺎ از ﻣﺎ ﺳﺮود ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ؛ و آﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺗﺎراج ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ
)ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ( ﮐﻪ »ﯾﮑﯽ از ﺳﺮودﻫﺎی ﺻﻬﯿﻮن را ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﺴﺮاﯾﯿﺪ.«
4ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺮود ﺧﺪاوﻧﺪ را، در زﻣﯿﻦ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮاﻧﯿﻢ؟
5اﮔﺮ ﺗﻮ را ای اورﺷﻠﯿﻢ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ، آﻧﮕﺎه دﺳﺖ راﺳﺖ ﻣﻦ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ. 6اﮔﺮ ﺗﻮ را ﺑﻪ ﯾﺎد
ﻧﯿﺎورم، آﻧﮕﺎه زﺑﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﮐﺎﻣﻢ ﺑﭽﺴﺒﺪ، اﮔﺮ اورﺷﻠﯿﻢ را ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ ﺧﻮد ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻧﺪﻫﻢ. 7ای
ﺧﺪاوﻧﺪ، روز اورﺷﻠﯿﻢ را ﺑﺮای ﺑﻨﯽادوم ﺑﻪ ﯾﺎد آور، ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ: »ﻣﻨﻬﺪم ﺳﺎزﯾﺪ، ﺗﺎ ﺑﻨﯿﺎدش ﻣﻨﻬﺪم
ﺳﺎزﯾﺪ!«
8ای دﺧﺘﺮ ﺑﺎﺑﻞ ﮐﻪ ﺧﺮاب ﺧﻮاﻫﯽ ﺷﺪ، ﺧﻮﺷﺎﺑﺤﺎل آﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺟﺰا دﻫﺪ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺟﺰا
دادی! 9ﺧﻮﺷﺎﺑﺤﺎل آﻧﮑﻪ اﻃﻔﺎل ﺗﻮ را ﺑﮕﯿﺮد و اﯾﺸﺎن را ﺑﻪ ﺻﺨﺮهﻫﺎ ﺑﺰﻧﺪ.
ﻣﺰﻣﻮر داود
831
ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ دل ﺧﻮد ﺣﻤﺪ ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﻔﺖ. ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﺧﺪاﯾﺎن ﺗﻮ را ﺣﻤﺪ
ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﻔﺖ. 2ﺑﻪ ﺳﻮی ﻫﯿﮑﻞ ﻗﺪس ﺗﻮ ﻋﺒﺎدت ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﺮد و ﻧﺎم ﺗﻮ را ﺣﻤﺪ ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﻔﺖ، ﺑﻪ ﺳﺒﺐ
رﺣﻤﺖ و راﺳﺘﯽ ﺗﻮ. زﯾﺮا ﮐﻼم ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﺮ ﺗﻤﺎم اﺳﻢ ﺧﻮد ﺗﻤﺠﯿﺪ ﻧﻤﻮدهای. 3در روزی ﮐﻪ ﺗﻮ را
ﺧﻮاﻧﺪم ﻣﺮا اﺟﺎﺑﺖ ﻓﺮﻣﻮدی. و ﻣﺮا ﺑﺎ ﻗﻮت در ﺟﺎﻧﻢ ﺷﺠﺎع ﺳﺎﺧﺘﯽ.
ﮐﺘﺎب ﻣﺰاﻣﯿﺮ / ﻓﺼﻞ ﺻﺪ و ﺳﯽ و ﻫﻔﺘﻢ و ﻫﺸﺘﻢ
609