Sen Ey!
Osman Deniz
Sen ey!
Bin bir hülyaya açık hayallerimin eşsiz sakini
Karanlık gecelerimde parlayan akşam yıldızı
Bağrımda esen sonbahar rüzgârı
Gözlerimde yaz yağmuru
Rüyalarımda görünüp görünüp kaybolan
Şiirlerimde hayat bulan sevgili
Aşkınla uyandı gönlüm geceye
Sabahları gözlerimde ağlayan rüyalarımı
göğsüme bastırıyorum, bağrımı deliyor…
Sen ey!
Engin gözlerinde boğulmuş bakışlarımın
derinliğinde yaşayan peri
Kadehimdeki buruk tat
Baş döndüren gönül sarhoşluğum
Kalbimde aşkının zevki sınırsız
ızdırabı ise sonsuzdur...
Kaç gözyaşı kopardın gönlümden
Fırtınalar çözüldü gözlerimde
Boğulan yorgun kalbimi ayaklarına doladım
Aşkının ızdırabını bağışla bana
Şiir döken gözlerinde oyalanmaya başlayınca
başladı kalbimde sızı
Umarsız bir tebessüm uçan loş gözlerinin
semalarında kanat çırpar titrek yüreğim
Ateşten dizelerdir bestelenir o sessiz gözlerinde
Solgun bir ümitle bakıyorum gözlerine
Çağıldayan ırmaklar bile geri çevirmez yağmuru
10