DE WONDEREN VAN ééNE NACHT.
De vrede van Hubertsberg was gesloten. Oostenrijks groote Keizerin en Pruissens groote Koning hadden, den langen ver-derfelijken strijd eindelijk moede, het zwaard in de schede ge-stoken, de vreemde krijgsknechten waren naar hunne haardste-den teruggekeerd; na zeven bange oorlogsjaren zou de lente voor het eerst weder opgaan over het in vrede rustende Duitsch-land. Voor de eerste maal na zeven jaren mogt de landman zich overgeven aan de hoop, dat hij van het der aarde toever-trouwde zaad ook de vruchten zou oogsten; voor de eerste maal na zeven jaren werd de lante begroet en verwelkomd met vro-lijke harten, want nu was zij niet meer het sein tot vernieuwde vijandelijkheden. De lente nu wilde haren intogt vieren op fees-telijke wijs, zij wilde behalve den schat van geuren en kleu- ren, waarmede zij telken jare de aarde overdekt, ditmaal voor het arme zoo lang en zoo zwaar beproefde Duitschland nog een buitgengewoon kostelijk geschenk medebrengen, een geschenk dat als de stralende regenboog een teeken van vrede en eendragt zijn zou voor de zoo lang door den oorlog gescheiden broeder-stammen. Zoo ver de duitsche spraak gehoord wordt zou men zich vereenigen in erkentelijkheid en vreugde over wat deze lente bragt, ja verre over Duitschlands grenzen zou het blijd-schap brengen en verrukking.
Het was in den nacht van 21 Maart, wanneer naar oud regt het rijk der lente begint, hoe hardnekkig dit haar vaak nog door den winter wordt bestreken. De lente hield haren intogt en zag rond naar een plek waar zij hare schoonste gave wilde nederleggen. En zooals dikwijls het schoonste en heerlijkste uit eene nederige hut verrees, zoo viel ook de keus der lente niet op eene trotsche burgt, eene groote prachtige stad, maar zij koos een klein onbekend bergstadje en daarin eene nederige predikantswoning.
Bedrijvig spoedden de lentegeesten in den tuin dier woning op en neder, want het kwam er op aan in een enkelen nacht te volbrengen datgene waartoe anders maanden noodig zijn.