туркам гипсената чинија и низ просторијата се разбива тешка мирис
која не можам да ја издржам.
И низ сомневањето на моето постоење, во тие мигови, сеќавам дека
одамна немам сон, одамна спијам вештачки, под медикаменти. И, низ
замаглените прозорци на очиве јас се сеќавам на едно нешто, велам, се
сеќавам дека имам син. На синот му бев дала име Николај. Не му го
паметам ликот, но веќе е средовечен човек.
И веќе немам време да мислам, се` се случува пребрзо во светлосна
секунда, кога човекот во бела мантија ми се приближува заедно со
сестрата со апчиња и голема игла во нејзините раце. Немам миговна
секунда ни да му го видам ликот, оти веднаш ме успива. Ама, чинам,
низ тие соновни секунди, низ тие успани очила, низ таа голема
просторија, јас го слушам шепотот на докторот кога и` се обраќа на
медицинската сестра над мојата глава и прашува „Од кога господинот
Николај ја беше оставил овде?“
И за миг се проколнувам, што сеуште имам слух, што воопшто ме
успиваат, наместо да ме умртват.
И со неспокојот,
и со проклетството кое го слушам,
повторно заспивам, како секој ден, цела помината година.
И си велам, да ми згасне животот,
и да заборавам дека некогаш воопшто сум родила чедо.
И да му простам.
Јован Илиески е македонски автор, блогер и колумнист, роден во
1998, со три книги позади себе „Душа на парче хартија„ „Кругот на
животот“ и „Сенки на полноќ“. Неговиот издавач е Матица
Македонска.
63