Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
Համակարգիչը վերջապես միացավ համացանցին ու մի քանի
վայրկյան չանցաց էկրանին հայտնվեց տեսազանգի ազդանշանը:
―Էդգարն է, ― ասաց Անին:
Էդգարը
կայքի
փոխանցվեին այսօր
պատասխանատուներից
գյուղապետի
էր,
ում
հետ հարցումն ու
պետք
է
արված
լուսանկարները: Ցավոք հարցազրույցը կար, իսկ լուսանկարներ՝ ոչ:
Անին սեղմեց ընդունման կոճակն ու Էդգարի բարկացած ձայնը
թնդաց մեքենայի սրահում:
―Եթե ձեզ թվում է որ պետք է ամբողջ օրը նստեմ ու սպասեմ, թե
երբ կբարեհաճեք ուղարկել նյութը, ուրեմն չարաչար սխալվում եք:
Կասե՞ք ուր էիք կորել: ― Էկրանից երևացող Էդգարի դեմքն իսկապես
մտահոգ տեսք ուներ, ― ամբողջ օրը այնքան էինք անհագաստացած,
որ էլ պատմելու չի…
―Էդգար, մեր վիճակն էլ պատմելու չի, ― սկսեց Անին:
Էդգարը մի փոքր մոտեցավ ու նկատեց Անիի գունատ, տեղ-տեղ
քերծված դեմքը:
Էդգարի դեմքի անհանգստությունը փոխվեց տագնապի:
―Ի՞նչ է պատահել, ո՞ւր է Սարգիսը…
―Այստեղ եմ, եղբայր, հանգիստ: Երկար պատմություն է, բայց
հավատա, երբ իմանաս թե ինչերի միջով ենք անցել, հերոսի կոչում
կտաս:
―Չէ, դուք իսկապես չեք զլանում ամեն անգամ մի նոր արկածի
մեջ ընկել: Դատելով Անիի տեսքից` կարող եմ եզրակացնել՝
միջուկային զենք է պայթել…
Անին ու Սարգիսը հայացքներ փոխանակեցին:
―Դու իսկապես շատ մոտ ես, Էդ…
Անին փորձեց հակիրճ պատմել թե ինչերի միջով են ստիպված
եղել անցնել: Պատմեց նաև ռադիոակտիվության, բետոնե քարայրի ու
իրենց փրկվելու մասին…
37