Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
Հեռվից երևում էին ձորում կրակե լեզուները, որ լուսավորում էին
ձորն ու մայրուղին: Մեկ կիլոմետր հեռավորության վրա, մեքենան
դուրս եկավ մայրուղուց ու սկսեց ընթանալ ոչ ասֆալտապատ
ճանապարհով: Մի քանի րոպե անց, նույն ոչ ասֆալտապատ
ճանապարհից մայրուղի դուրս եկավ մեկ այլ մեքենա, ետևում
թողնելով
ճանապարհի
հանդիպակաց
հատվածում
կայանած
տասնյակ մեքենաների շարասյունը: Փոխվել էր մեքենան, բայց
ուղևորները նույնն էին մնացել...
***
Անին ու Սարգիսը դուրս եկան փոսից, երբ բավական մթնել էր:
Ամբողջովին թրջված ու ցեխոտված հագուստն ու թաց հողը
դժվարացնում էին վազելը, իսկ նրանք գրեթե քառասուն րոպե պետք
է քայլեին մինչ հասնեին մեքենային: Այնքան ցուրտ էր, որ
աչտաշնչելիս գոլորշին ծխի պես դուրս էր գալիս նրանց բերաններից:
Նրանք բետոնե դամբարանում ավելի քան չորս ժամ էին անցակցրել:
―Ուշադիր եղիր, նման փոսեր կարող են լինել ցանկացած տեղ:
Եվս մեկ նման սենյակում հայտնվելը կարող է անդառնալի
հետևանքներ ունենալ,― շնչակտուր, գրեթե գոռալով զգուշացրեց
Սարգիսը:
Երբ խավարն անթափանց դարձավ, Սարգիսն ուսապարկից
հանեց էլեկտրական լապտերը: Այն ամբողջովին թաց էր, բայց ի
ուրախություն նրանց, աշխատեց: Հորդառատ անձրևը սրբել էր ամեն
ինչ: Նույնիսկ արահետը չէր երևում: Նրանք միայն իջնում էին
լանջով, չիմանալով անգամ ճիշտ ուղղությամբ են շարժվում, թե ոչ:
Սարգիսը շուտ-շուտ սրբում էր ճակատից հոսող արյան բիծը,
որպեսզի Անին հանկարծ չնկատի այն:
35