Δεν επρόκειτο για κυριλέ κλειστό track day με άπλα και πολλή ασφάλεια, αλλά για δημόσια ημέρα «τουριστικής οδήγησης», όπου επιτρέπεται η είσοδος σε κάθε καρυδιάς καρύδι, δηλαδή και σε ημιφορτηγά, πούλμαν και βαν, αλλά κυρίως επιτρέπεται (κάκιστα) η συνύπαρξη αυτοκινήτων και μηχανών.
Aπό την άλλη, σε αντίθεση με τα κλειστά track days, ισχύει (και επιβάλλεται) η βασική ασφάλιση αστικής ευθύνης του αυτοκινήτου. Η ουσία είναι ότι έφερα πίσω την ολοκαίνουργια 911 σε ένα κομμάτι, πράγμα όχι αυτονόητο υπό τις συνθήκες αυτές.
Ο συνωστισμός Βησιγότθων, λόγω Κυριακής και σπάνιας λιακάδας , (εκατοντάδες αμάξια, πολλές δεκάδες μαζί μες στην πίστα, τα μισά 911 και εξ αυτών περισσότερα από τα μισά GT3/RS), και δη αλαζόνων χεράδων με τα τέρατα αυτά –αλλά και αυτοκτονικών μηχανόβιων-, που όχι μόνο τον γερμανικό ΚΟΚ (υποτίθεται ότι ισχύει μέσα στο Ριγκ, τουλάχιστον στις «δημόσιες ημέρες») αλλά ούτε τη στοιχειώδη συμπεριφορά πίστας δεν σέβονταν, με έκαναν να οδηγώ σχεδόν το μισό χρόνο με τα μάτια στον καθρέφτη, φρενάροντας και κάνοντας χώρο να με περάσουν.
Απ’ την άλλη, υπήρχαν και οι «τάφοι» που απλώς έκαναν βολτίτσα ως αν να ευρίσκοντο στη δημοσιά του χωριού τους, και αντιπροσώπευαν εμπόδια σχεδόν ακίνητα, από πλευράς σχετικής ταχύτητας.
Όταν και όπου ήμαστε ψιλομόνοι μας, όμως, ευχαριστήθηκε η ψυχή μου οδήγηση, πήγα το αμάξι στο όριο των δυνατοτήτων ΜΟΥ (σαφώς όχι ΤΟΥ) και δόξασα το Θεό που με αξίωσε να βρεθώ στη δυσκολότερη και κλασσικότερη διαδρομή motorsport του κόσμου, με αμαξάρα και με συνοδηγάρα να μου διαβάζει.
Περιττό να πω ότι, αν και ειχα δει άπειρα βίντεο και διαβάσει σημειώσεις (δεν είχα όμως ποτέ παίξει σε stimulator), η χάραξη και κυρίως οι υψομετρικές διαφορές της διαδρομής με τρομοκράτησαν αρχικά.
Τα χασίματα, οι κατωφέρειες / ανωφέρειες σε βαθμό γκρεμού, σε κάνουν να χέζεσαι και πεζός, με το που τα βλέπεις και μόνο, πόσο μάλλον όταν έρχονται κατά πάνω σου με 40, 50 και παραπάνω μέτρα το δευτερόλεπτο.
Και τελικά, τις στροφές, από οδηγικής πλευράς, δεν τις θυμάται μόνο του το μάτι, αλλά μαζί με το στομάχι και το μυαλό, από τις δυνάμεις που έχουν ασκηθεί επάνω τους...
φρέναρες αρκετά καθυστερημένα στην είσοδο, ώστε να μεταφέρεις βάρος μπροστά, είτε γιατί γκάζωσες απότομα στην έξοδο, με το αποτέλεσμα της "σούζας" (το «απότομα» είναι το πρόβλημα εν προκειμένω, όχι τόσο το «πολύ»).