3. ΦΩΤΕΙΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΜΠΕΑΚΟΥ
2ο Λύκειο Χαϊδαρίου, τάξη Α
Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ
Το χιόνι έπεφτε απαλά στις στέγες των σπιτιών, αφήνοντας πίσω του τον παγετό κι ένα αίσθημα ζεστασιάς να φωλιάζει στις καρδιές των κατοίκων της χιονισμένης Γαλλίας. Οι δρόμοι ήταν πλέον άδειοι, ήσυχοι. Μόνο τα λαμπάκια στα μαγαζιά έδιναν ζωή σ’ αυτούς τους στολισμένους με πυκνές στρώσεις χιονιού δρόμους, δηλώνοντας τον ερχομό των Χριστουγέννων. Το κλίμα της αγάπης φώλιαζε στα στήθη των ανθρώπων, που ξαναέσμιγαν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, μαζεμένοι στα οικογενειακά τραπέζια με σκοπό το καλωσόρισμα του νέου χρόνου. Τα βλέμματα όμως τα κέντριζε ένα συγκεκριμένο σπίτι. Στην αυλή του είχε ένα πυκνό, υπέροχα φωτισμένο έλατο, που αποτελούσε το στολίδι της γειτονιάς. Το εσωτερικό του σπιτιού ήταν γεμάτο με τη μυρωδιά των μπαχαρικών συνοδευόμενη από την ευωδιά της γεμιστής γαλοπούλας, που με χαρά και υπομονή είχε μαγειρέψει η νοικοκυρά της οικίας αυτής. Τα χαχανητά των μικρών παιδιών που έτρεχαν και έπαιζαν μέσα στο σπίτι, προσπαθώντας να μειώσουν τον χρόνο της ανυπομονησίας τους μέχρι το πολυπόθητο δείπνο, σε αρμονία με τις ομιλίες των μεγάλων οι οποίοι συζητούσαν για τις επιτυχίες τις φετινής χρονιάς, δημιουργούσαν την εικόνα αυτού που λέμε … Χριστουγεννιάτικο Πνεύμα. Αυτή η ευτυχισμένη ατμόσφαιρα είχε επιτευχθεί όχι από συγγενείς, αλλά από φίλους. Οι γείτονες ήταν τόσο κοντά, ώστε πλέον ο δεσμός τους ήταν δεσμός οικογένειας μέσα στην οποία όλοι έβρισκαν τη γαλήνη. Όλοι ήταν παρόντες στο γιορτινό τραπέζι, περιμένοντας να σερβιριστούν από τη νοικοκυρά. Τα μικρά παιδιά χαίρονταν που συμμετείχαν κι αυτά στις προετοιμασίες του δείπνου. Όταν όλα επιτέλους ήταν έτοιμα και κάθισαν όλοι στις θέσεις τους, άρχισαν οι προπόσεις για το νέο έτος. Καθώς η ώρα κυλούσε ήρεμα, οι μητέρες των δύο οικογενειών αναζήτησαν ασυναίσθητα με το βλέμμα τους τα δύο παιδιά τους που ήταν έφηβοι τριγύρω στο γεμάτο τραπέζι, με τους ήχους από τα μαχαιροπίρουνα, από τα ποτήρια που τσούγκριζαν οι συνδαιτημόνες και τις ομιλίες που σκέπαζαν το θόρυβο του δυνατού αέρα που ακουγόταν έξω. Οι δύο μητέρες ηρέμησαν, μόλις θυμήθηκαν τα λόγια των δύο νέων … « Θα πάμε έξω για λίγο. Ναι, ναι θα γυρίσουμε πριν τις δώδεκα για την αλλαγή του χρόνου ». Και όντως. Η Ολίβια και ο Έντουαρντ έκαναν την περατζάδα τους στα φωτισμένα στενάκια, θαυμάζοντας τον στολισμό των δρόμων, που κάθε χρόνο στολίζονταν διαφορετικά. Φέτος, ας πούμε, είχαν μόνο απαλά κίτρινα φωτάκια και χρυσά στολίδια, ενώ πέρυσι πολύχρωμα λαμπάκια διακοσμούσαν τα δέντρα με ποικίλα χρώματα στολιδιών.
99