3. ΞΑΝΘΙΠΠΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ
Π. ΕΠΑΛ Χαϊδαρίου, Τάξη Α
ΓΙΑΤΙ;
Θυμάμαι τέλη Μαρτίου που γνωριστήκαμε από έναν κοινό μας φίλο. Δεν σου λείπει ο πρώτος ενθουσιασμός; Δεν θέλω να είμαι μόνη μου σε όλο αυτό.
Γιατί σε ρούφηξε ο εγωισμός σου; Βάλ’ τον πέρα να ξαναζήσουμε τη ζωή όπως τη ζούσαμε στις αρχές: όχι σαν προχτές.
Μου λείπει. Μου λείπει αυτή η αγκαλιά της πρώτης γνωριμίας. Όμως έφυγε, έγινε καθημερινότητα. Χωρίς συναίσθημα. Έγινε τυπική.
Γιατί ρουτινιάσαμε έτσι; Γιατί σε έχω δεδομένο στη ν ζωή μου; Που πήγε η πρώτη αγωνία; Γιατί έφυγε; Τώρα γιατί πλέον με πνίγει η οδύνη;
Το είδωλό μου στον καθρέφτη αντανακλά το πρόσωπο της Μελπομένης με τη μάσκα της θλίψης.
Κάπως έτσι δείχνω τη θλίψη που νιώθω μέσα μου. Οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να το εκφράσω.
Δεν είναι αρκετές οι λέξεις γιατί πολλά λέμε, τίποτα δεν εννοούμε. Είμαστε ασταθείς. Πολύ στενόχωρο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πόσο λάθος είμαστε για τον κόσμο αυτό;
Είναι τόσο δύσκολο να κρατήσουμε μια υπόσχεση ή να τηρήσουμε τη συγνώμη που είπαμε; Αυτό σημαίνει άνθρωπος; Αυτό σημαίνει αγάπη;
89