ΔΙΗΓΗΜΑ
1. ΕΜΑΝΟΥΕΛΑ ΑΛΙΜΕΤΑ
7ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, τάξη Α1
ΒΡΟΧΗ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ
Σε ένα μακρινό χωριό όλοι ήταν χαρούμενοι, εκτός από έναν άνθρωπο που ζούσε μόνος σε έναν μεγάλο βράχο. Η οικογένειά του είχε φύγει και μαζί της και η χαρά του. Στον βράχο έπεφτε μόνο βροχή, ενώ στην πόλη κάτω ο ήλιος φώτιζε τα πρόσωπα των άλλων. Κι όμως μέσα στην καρδιά του μία σπίθα ζούσε. Παρ’ όλα αυτά, η μοναξιά άρχισε να βαραίνει ακόμα περισσότερο μέσα του. Κάθε μέρα νοσταλγούσε τις στιγμές που κάποτε τον έκαναν χαρούμενο. Όμως μια ελπίδα κρυβόταν ακόμα, μια αγάπη ήσυχη αλλά δυνατή. Εκείνος κατάλαβε πώς, όπως ο βράχος αντέχει τη βροχή, έτσι κι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει τον πόνο. Ωστόσο περνούσαν οι μέρες, οι μήνες αλλά και τα χρόνια, ώσπου να δει κάτι που να του φέρει χαρά. Έτσι μια μέρα που καθόταν μόνος στον βράχο είδε να βγαίνει ένα ουράνιο τόξο. Η καρδιά του γέμισε από χαρά! Εκτός από εκείνο το βράδυ που γύρισε η οικογένειά του πίσω στον βράχο και ήταν όλοι μαζί πάλι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.
77