ενώ ένας άστεγος μοίραζε σιωπή σε όποιον είχε το θάρρος να την πάρει. Κανείς δεν σταμάτησε. Η σιωπή δεν είχε κουμπί κοινοποίησης.
Τα κτίρια υψώνονταν σαν σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν. Στους τοίχους, ξεθωριασμένα συνθήματα μιλούσαν για επαναστάσεις που ξέχασαν τον εαυτό τους. Ένα κορίτσι τραγουδούσε σε γλώσσα που δεν αναγνώριζε κανείς κι όμως όλοι ένιωθαν ότι κάτι παλιό επέστρεφε.
Θυμήθηκα τότε τα χέρια χωρίς οδηγίες χρήσης, τα λάθη που δεν διορθώνονταν, τα όνειρα που δεν ζητούσαν έγκριση. Θυμήθηκα όταν το μέλλον ήταν απλώς μια λέξη και όχι απειλή.
Το βράδυ κατέβηκε
45