1ος Μαθητικός Διαγωνισμός ποίησης Δήμου ΧαΊδαρίου 2026 | Page 31

βοηθούσαν. Όμως δεν μπορούσε να μην κοιτά εκεί κάθε λίγο. Άλλη μια επίθεση. Μετά βίας την απέκρουσε. « Αυτό εννοώ αδυναμία », είπε ο βασιλιάς σταματώντας τη μάχη και κάνοντας κύκλους γύρω από τον Χάιντ. « Κι αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα ζήσει κανένας από τους δυο σας, συμπλήρωσε ». Ο Χάιντ δεν απάντησε. Αιφνιδίασε τον Λεονάρντο και του κατάφερε ένα πλήγμα πυροβολώντας τον. «… εντυπωσιακό!» Συνέχισαν να παλεύουν. Ο βασιλιάς πίστευε πως θα νικούσε εύκολα, πως η προφητεία ήταν λάθος. Ο Χάιντ δεν είχε χρόνο για σκέψεις. Θα πάλευε μέχρι να γινόταν κάτι. Ο Νιβ δεν περνούσε καλύτερα. Τα πλάσματα ήταν θεόρατα κι αυτός μυρμήγκι μπροστά τους. Τα μόνα όπλα που είχε ήταν ένας γάντζος και μία λεπίδα. Αλλά τα πήγαινε καλά. Ξαφνικά, ένα από τα αγκάθια ενός τέρατος χτύπησε τον Νιβ στο χέρι. Έβγαλε μια κραυγή, όμως δεν σταμάτησε. Αν συνέχιζε, το ένα πλάσμα θα ήταν τελειωμένο. Όντως, μετά από λίγο, κατάφερε να το νικήσει. Μα το δεύτερο δε θα ήταν εξίσου εύκολο. Ο Λεονάρντο υποτιμούσε τον Χάιντ τόσο, που δεν προσπαθούσε σχεδόν καθόλου να τον νικήσει. Η υπερβολική αυτοπεποίθηση δεν έβγαλε ποτέ κανέναν κερδισμένο. Μια στιγμή αμέλειας ήταν το μόνο που χρειάστηκε για να συμβεί το απρόβλεπτο. Ο Χάιντ γύρισε και, με μια κίνηση του μαχαιριού του, ο Λεονάρντο βρισκόταν γονατισμένος, με το σώμα του να αρχίζει να ξεθωριάζει. Ο βασιλιάς είχε αποτελειωθεί από έναν τυχαίο άντρα. Η προφητεία που αγνοούσε τόσο καιρό του είχε στερήσει τη ζωή. Στις λίγες στιγμές που του απέμεναν, κοίταξε πάνω. Είδε τον Χάιντ να τον κοιτάζει. « Αντίο », μουρμούρισε ο Χάιντ. « Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, αδύνατον!» ξέσπασε ο Λεονάρντο σχεδόν υστερικά. Τον έκοψε μια πιο ήρεμη φωνή. « Είπα, αντίο ». Ο Λεονάρντο δεν μπορούσε να αποδεχτεί το γεγονός πως είχε νικηθεί. Κοιτούσε δεξιά και αριστερά, σαν να περίμενε κάποιον να εμφανιστεί και να πει πως όλα αυτά ήταν ένα ψέμα. Λίγο πριν εξαφανιστεί ολοκληρωτικά, έδωσε μια υπόσχεση που δεν θα πραγματοποιόταν ποτέ. « Θα γυρίσω. Θα γυρίσω πιο δυνατός και θα σας καταστρέψω. Δεν θ’ αφήσω ΚΑΝΕΝΑ!» Και κάπως έτσι, το άτομο που είχε φέρει ατελείωτους εφιάλτες σε έναν ολόκληρο πλανήτη είχε αποτελειωθεί. Τα φράγματα και τα τέρατα εξαφανίστηκαν. Το νέφος που κάλυπτε τον ουρανό άρχισε να υποχωρεί. Ο Χάιντ όμως δεν είχε χρόνο για να τα δει όλ’ αυτά. Κοίταξε αμέσως προς την κατεύθυνση όπου βρισκόταν ο Νιβ. Έτρεξε. Δεν τον ένοιαζε τίποτα εκτός από το παιδί. Όταν έφτασε, τον αντίκρισε, αλλά όχι με τον τρόπο που ήθελε. Ο Νιβ ήταν πεσμένος κάτω, σε άσχημη κατάσταση. Γονάτισε δίπλα του, ανίκανος να μιλήσει ή να κάνει το οτιδήποτε.
31