ΔΙΗΓΗΜΑ 1 ο ΒΡΑΒΕΙΟ
α. ΑΛΤΑΝΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
2ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, Β
ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ
ΔΙΗΓΗΜΑ 1 ο ΒΡΑΒΕΙΟ
ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ βρισκόταν στο δεύτερο ράφι της βιβλιοθήκης, ανάμεσα σε σκονισμένα, όπως κι αυτό, βιβλία και ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Το καφέ κουτί με τα ζωγραφισμένα λουλούδια περίμενε υπομονετικά μέχρι κάποιος να το ανοίξει. Η Ξένια το ανακάλυψε ένα βροχερό μεσημέρι του φθινοπώρου, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής της στο σπίτι της γιαγιάς της. Ανέβηκε σε μια καρέκλα και με προσεκτικές κινήσεις το κατέβασε από το ράφι. Το άνοιξε. Μια απλή, νοσταλγική μελωδία ξεχύθηκε στον αέρα, γεμίζοντας το ήσυχο δωμάτιο. Δεν ήταν δυνατή ούτε μεγαλοπρεπής, όμως έκανε την Ξένια να νιώσει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ένιωθε λες και είχε ξανακούσει αυτή τη μελωδία. Την ίδια στιγμή, η γιαγιά της σταμάτησε να διαβάζει και έτρεξε στο δωμάτιο απ’ όπου ακουγόταν η μουσική. « Πού το βρήκες αυτό; Δεν πίστευα ότι υπάρχει ακόμα ». « Τι είναι;» ρώτησε η Ξένια. Η γιαγιά της κάθισε στην κουνιστή πολυθρόνα. Ένιωθε σαν κάτι να τη βάραινε, ίσως οι αναμνήσεις που της ξύπνησε αυτή η γλυκιά μελωδία. « Αυτό το κουτί ήταν της γιαγιάς μου, η οποία το έδωσε στη μαμά μου, που με τη σειρά της το έδωσε σε μένα. Ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που κατάφερε να διασώσει η γιαγιά μου πριν φύγει από τη Σμύρνη ». Η Ξένια κατάλαβε. Η μουσική αυτή ήταν μια γέφυρα που την ένωνε με τους προγόνους της, οι οποίοι την είχαν ακούσει μια άλλη εποχή, πολύ διαφορετική από τη σημερινή. « Γιαγιά, με αφήνεις να το κρατήσω;» « Φυσικά, Ξένια μου!» απάντησε η γιαγιά. « Ούτως ή άλλως, μια μέρα θα γινόταν δικό σου ». Το κορίτσι χαμογέλασε. Η μελωδία τής δημιουργούσε ένα αίσθημα νοσταλγίας. Έκλεισε τα μάτια και μεταφέρθηκε στο τότε, όταν η προ-προγιαγιά της έφυγε διωγμένη από τη Σμύρνη. Έβλεπε στα μάτια της το φόβο και την απελπισία, αλλά και μια σπίθα αισιοδοξίας για το μέλλον, που επισκιαζόταν από τα αρνητικά της συναισθήματα. Η κοπέλα παρακολούθησε με πόση ευλάβεια η προ-προγιαγιά φύλαξε το μουσικό κουτί, λες και ήταν παιδί της, και κατάλαβε πόση σημασία είχε για εκείνη το αντικείμενο αυτό. Άνοιξε τα μάτια της. Η γιαγιά της είχε συγκινηθεί. Θυμόταν τη μητέρα της που της είχε εμπιστευτεί ετούτο το κειμήλιο.
23