Ομήρου στο παιδί της, θέλοντας να μνημονεύσει τον Όμηρο, την « Ιερή πόλη », τους Ίωνες, την κόρη του Ασωπού Πλαταιά.
Όποτε ο Όμηρος επέστρεφε στο σπίτι, η Αρετή, που τόσο αδιάκριτα ο Όμηρος χρησιμοποιεί για τους ήρωές του, διψούσε να μάθει για την πόλη, τους ανθρώπους, ακόμα και για τα φυτά που ευδοκιμούσαν εκεί. Ο Όμηρος δεν κουραζόταν να της μιλάει, να της διαβάζει... στα μάτια της έμοιαζε ρήτορας, στοχαστής. Τον θαύμαζε, τον άκουγε και ένιωθε να μυρίζει τη γνώση που έβγαινε από εκείνον.
Ο Γιώργης τους άκουγε και χαιρόταν. Άσε που καμία φορά πήγαινε στο καφενείο και έλεγε κι αυτός ό, τι έχει μάθει, όχι από εξυπνάδα αλλά από περηφάνια.
Και άλλοι πήγαν στην πόλη με τον καιρό, αλλά δεν έγιναν φοιτητές … πήγαν και απλώς γύρισαν πίσω. Ο Όμηρος όμως έγινε φιλόσοφος-ιστορικός, που ακόμα κρατάει σημειώσεις για την ιστορία, την αρχιτεκτονική, τη μηχανική, τη γλώσσα, που, όπως λέει, έχει μέσα τις αριθμούς και ρυθμό μοναδικό στον κόσμο. Ο Όμηρος περπάτησε δίπλα στους αρχαίους, είδε τα κάρα τους και τους ίδιους να περνούν από τον λόφο της Πνύκας και του Αγοραίου Κολωνού, είδε στον Άρειο Πάγο να δικάζεται ο Άρης για τον φόνο του γιου του Ποσειδώνα, άκουσε τον Σωκράτη και τους μαθητές του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα... και όχι, δεν ήταν ψέμα … η αύρα και η γνώση ήταν αυτές που τον έκαναν να τα δει και να τα ακούσει. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτή τη δύναμη.
103