JE BENT NET TERUG VAN HET SKIËN MET VRIENDEN. TOCH WEL GEDURFD OM OP JOUW LEEFTIJD NOG TE SKIËN.
Ja, al een paar jaar. Met vrienden die ik heb leren kennen in Zuid-Frankrijk, waar ik mijn 'Paleis voor een Prikkie' heb gekocht, nou ja, geen écht prikkie.
Vorig jaar waren we in St Moritz, omdat ik altijd daarover verhalen vertelde uit mijn jeugd, tegen die vrienden. Over het jetsetleven daar. Ik stond hier op de Denneweg roosjes schoon te maken achter een bloementafel, en dan zat ik in het Carlton Hotel in St Moritz tussen de beroemde mensen van de wereld. Dus die jonge vrienden zeiden: “Wij willen met jou naar St Moritz.”
Maar na twee dagen, van hotel naar hotel, van verbazing in verbazing, want wat vroeger betaalbaar was, is dat nu niet meer, zei ik: zullen we eens gaan skiën? Boven op de piste kon ik ineens niet meer skiën. Ik werd ziek en heb twee dagen in het ziekenhuis gelegen. Hoogteziekte. Dat kan gevaarlijk zijn, dat wist ik niet eens. Toen heb ik gemerkt hoe lief die jonge mensen zijn. Ze zaten de hele dag naast mijn bed. Ik zei nog: “Ga toch skiën!” Ze dachten dat ik doodging maar dat viel gelukkig mee.
Dit jaar ben ik weer meegegaan, maar naar Gstaad. Dat ligt lager, dus minder risico. Bovendien heb je daar van die heerlijke, brede 'Champs-Élysées-pistes', zoals ik ze noem: lange rechte stukken waar ik rustig naar beneden kan strompelen zonder buiten adem te raken. En er is het Palace Hotel, waar het ’s avonds altijd gezellig is. Mensen denken dat ik er woon, maar dat is niet zo. We zitten gewoon in de lobby en maken plezier.
HOE LANG BEN JE WEGGEWEEST?
Acht dagen. Veel te kort. We rijden zelf, om de beurt. In één ruk heen en terug. Via Frankfurt, dat gaat snel. Maar het is druk op de Duitse autobanen, met die Mercedessen en BMW’s die met 220 km voorbij razen. Eigenlijk rijd ik liever via Frankrijk, dat is rustiger, maar dan ben je een uur langer onderweg. Dit keer wilden de jongelui er zaterdagavond al zijn. En ja hoor: zaterdagavond zaten we al bij Bauer aan de kaasfondue. Heerlijk.
HEB JE EEN VASTE VAKANTIEBESTEMMING?
Dat is dan, zeg maar... dat is mijn huis in Frankrijk. Het ligt tien kilometer van Saint-Tropez. Het ligt in de gemeente bij Cogolin, maar het ligt helemaal buiten. Dus ik woon in de natuur. Dus ik heb ook geen last van het feit dat het druk is, want dat merk ik niet. En ik ben er eerlijk gezegd voor gevallen vanwege de prijs. Het was niet zo vreselijk prijzig, dus ik kon dat net betalen. En daar heb ik het helemaal voor verbouwd. Maar achteraf realiseerde ik me toen niet wat voor een fantastische plek het is. Want ik zit zo mooi in de stilte.
Kijk, hier woon ik in de stad. Heerlijke stad en in een mooie straat, het is geen drukke straat. Maar daar hoor je gewoon alleen maar vogels, de koekoek en er lopen vossen. Je woont helemaal buiten in de natuur. Ik heb een hek moeten zetten voor de vreemde honden die op bezoek kwamen. Maar het is prachtig. En daar ben ik trots op.