GEEN MILIEUCRIMINELEN
Ook Esther Langendam (70) is al sinds haar pubertijd besmet met het Puchvirus. Zij begrijpt weinig van het beeld dat de oude brommerrijders grote vervuilers zouden zijn. "Wij rijden op schone groene benzine met Triboron-olie. En we komen vooral buiten als het mooi weer is”, zegt ze.
En dan is er natuurlijk het geluid. Want een Haagse Puch hoort je nu eenmaal aankomen. Zeker tijdens de bekende Kâhwe Klâwe-tocht, waarbij tientallen liefhebbers vanuit Scheveningen door de Haagse straten trekken. Dat geknetter vinden de liefhebbers juist onderdeel van de stad.
‘HET IS ONZE VRIJHEID’
Rolf Stroebel van de Puch en Tomos Club Nederland vat het simpel samen: „Voor ons is een Puch geen museumstuk dat achter glas moet staan. Het is onze passie, onze hobby en onze vrijheid.” Ook vanuit de gemeenteraad klinkt steun. Raadslid Jelle Meinesz van Hart voor Den Haag vindt dat de historische brommers meer als Haags cultureel erfgoed zouden moeten worden gezien.
De gemeente Den Haag laat ondertussen weten dat de technische problemen met het digitale systeem inmiddels zijn opgelost. De leefbaarheid van de stad blijft volgens wethouder Adeel Mahmood (Mobiliteit) vooropstaan. Een speciale uitzondering voor de historische Puch zit er voorlopig niet in.
DE POTHELM BLIJFT OP
En dus blijft het voorlopig een kwestie van aanvragen, inloggen, wachten en hopen dat de gemeentelijke website meewerkt. De Haagse Puch-rijder laat zich echter niet zomaar van zijn brommer jagen. De pothelm gaat op, het stuur omhoog en de motor wordt gestart. Want voor deze krasse knarren geldt nog altijd: een Puch hoort niet in de schuur, maar op straat.
En als het dan een beetje knettert? Ach joh… dat hoort bij Den Haag.