Ze schatten dat hij nog ongeveer zes maanden tot een jaar te leven had. Op dat moment was hij er nog niet echt klaar voor om te gaan, legt Grant uit. Hij stond relatief open voor een behandelplan, dus onderging hij een ingreep waarbij artsen probeerden zijn alvleesklier te openen met een stent, een noodzakelijke interventie als ze chemotherapie wilden proberen.
"Het was een afschuwelijke, extreem pijnlijke poging," vertelt hij aan PEOPLE. "Het werkte niet... Ik kwam kronkelend van de pijn bij het ontwaken uit de narcose."
Grant wordt slechts een paar keer emotioneel tijdens het videogesprek. Sterker nog, hij plaagt Ridley (62) gekscherend omdat die in tranen uitbarst als hij terugdenkt aan het telefoontje dat hij weken eerder van Grant kreeg. Dat telefoontje was de aanleiding voor Ridley om van Washington D.C. naar Palm Springs te vliegen om zijn vriend te vertegenwoordigen in zijn gezondheidszorg.
De artiest huilt telkens wanneer hij zijn dankbaarheid uitspreekt voor de mensen die hem en zijn carrière hebben gesteund, en toont dezelfde emotie als in de video die hij op 8 mei plaatste om zijn diagnose bekend te maken aan zijn 17.400 Instagram-volgers. Voor de rest blijft Grant over het algemeen kalm tijdens Zoom-gesprekken.
Maar zijn gezicht vertrekt van zichtbare pijn wanneer hij spreekt over de geannuleerde fotoshoot, die gepland stond voor de dag van zijn interview met PEOPLE. De shoot die zijn laatste had moeten zijn.
"Ik kon mijn cameratas niet eens meer optillen. En dat is waar ik voor leef. Het voelde altijd alsof fotografie iets is waarvoor ik hier ben. Dat voelde ik echt," zegt hij, terwijl hij elk woord met moeite uitspreekt door te snikken. "Ik zou een onderwatershoot doen, maar dat kon niet. Ik moest het annuleren."
Hij voegt eraan toe: "Na het stentfiasco dacht ik: ik kan het gewoon niet meer. Alles is geannuleerd. Het is onmogelijk. Gewoon onmogelijk."
Grant geloofde dat hij alternatieve, minder pijnlijke manieren kon vinden om met zijn situatie en de prognose om te gaan.
"Ik was niet echt bang om te sterven, dus ik had echt het gevoel dat er andere benaderingen moesten zijn," zegt hij. “Het was te veel en het was het niet waard… Ik ben 65. Ik heb geen kind. Ik heb geen hond [en] geen partner. Ik dacht: ‘Ik ga hier niet doorheen.’”
Zijn medisch team bood aan om het een paar dagen later opnieuw te proberen, maar de ervaring was veel pijnlijker dan Grant wilde herbeleven.
Hij wist dat de realiteit was dat het herhalen van zo'n pijnlijke procedure geen garantie voor succes zou zijn. En als de stent-interventie zou slagen, zouden zware chemokuren hem op zijn best slechts een paar maanden extra leven geven.
Peter Grant and Gary Ridley.
credit: Peter Grant