13- 2: 3 یعقوب نامۀ
585 خود
گفتار در کسی اگر. میلغزیم بسیار همه ما 2. شد خواهد را خود * وجودِ تمامی میتواند و است کامل انسانی ،
نلغزد.
کند مهار میسازیم
خود مطیع را آن ، اسب دهان بر نهادن لگام با ما 3 هدایت
سو هر به را حیوان بدن تمامی میتوانیم وسیله بدین و را
بزرگی کشتی میتواند کوچک کانی سُ همچنین 4. کنیم هر
به ، درمیآورد حرکت به را آن نیرومند بادهای فقط که زبان
، همینسان به 5. کند هدایت بخواهد ناخدا که سمتی جرقهای
. دارد بزرگ ادعاهای امّا ، است کوچک عضوی نیز نیز
زبان 6. کِشد آتش به را بزرگ جنگلی میتواند کوچک ما
بدن اعضای میان در نادرستی از است دنیایی ؛ است آتش به
را * کائنات دایرۀ و میکند آلوده را انسان وجود همۀ که
! است افروخته را آن جهنم که آتشی- میکشد آتش دریایی جاندار و خزنده و پرنده و حیوان گونه همه انسان
7 کردن
رام به قادر انسانی هیچ امّا 8 ، است کرده و میکند رام را!
کشنده زهرِ از پر و سرکش است شرارتی زبان. نیست زبان همان با و میخوانیم متبارک را پدر و خداوند خود زبان با 9 لعن ، شدهاند آفریده خدا شباهت به که را انسانهایی
زبان
! نفرین هم ، میآید بیرون ستایش هم ، دهان یک از 10. میکنیم از
میشود آیا 11. باشد چنین نیست شایسته ، من برادران ای برادرانِ 12 ؟ شور آب هم ، باشد روان شیرین آب هم چشمهای درخت
یا ؟ د رَ آوَ بار زیتون ، انجیر درخت است ممکن آیا ، من آب
نمیتواند شور چشمۀ نیز همینسان به ؟ دهد بَر انجیر ، مو.
سازد روان
شیرین حکمت
گونه
دو با را آن بگذارید ؟ شما میان در خردمند و حکیم کیست
13 لم حِ با توأم اعمالی با ، دهد نشان خود پسندیدۀ زندگی
شیوۀ.” بدن“ یا 2:
3.” او زندگی تمام“ : یا 6: 3