9: 4 – 23: 3 قرنتیان اول 417 از
همه و همه ، آینده زمان خواه و حال زمان خواه ، مرگ خواه
. خداست آنِ از مسیح و مسیحاید آنِ از شما و 23 شماست آنِ رسولان
به درست
نگرش مباشرانی
و مسیح خادمان دیدۀ به ما به باید همگان پس شده
سپرده امانت به آنان به
4 *
خدا رازهای که بنگرند امین
که است این میرود مباشر از که انتظاری حال و 2. است انسانی
دادگاه هر قضاوت یا شما قضاوت من برای امّا 3. باشد خویشتن
دربارۀ نیز خود حتی من. نیست مهم چندان دیگر مرا
این امّا ، نمیبینم عیبی خود در زیرا 4. نمیکنم قضاوت قضاوت
من دربارۀ که است خداوند بلکه. نمیسازد بیگناه تا
نکنید قضاوت وقت از پیش چیز هیچ دربارۀ پس 5. میکند ،
است نهان تاریکیْ در اکنون که را آنچه او. بیاید خداوند اینکه خواهد
آشکار را دلها نیّتهای و کرد خواهد عیان روشنایی در.
بود خواهد خدا خود از کس هر تمجید و تشویق آنگاه. ساخت خود
دربارۀ شما بهخاطر را تشبیهات این من ، برادران ای 6 بیاموزید
را گفته این معنی ما از شما تا بردم کار به آپولس و شما
از هیچیک تا.« نروید فراتر ، است شده نوشته آنچه از «: که متفاوت
را تو کسی چه زیرا 7. نبالد دیگری مقابل در یکی به و
؟ باشد نشده بخشیده تو به که داری چه ؟ است * انگاشته که
میکنی فخر چنان چرا پس ، است شده بخشیده تو به اگر ؟
نیست چنین
گویی! رسیدهاید ، میخواستید هرآنچه به هماکنون شما گویی 8
مه آن ، میکنید پادشاهی و! شدهاید دولتمند هماکنون گویی با
هم ما تا میکردید پادشاهی براستی که کاش و! ما بدون خدا
که اندیشهام این بر من زیرا 9! میکردیم پادشاهی شما صف آخرِ در مرگ به محکوم اسیرانِ همچون را رسولان
ما ، جهان تمامی تماشاگه ما. است گذاشته نمایش به رژهروندگان
. است الهی مکشوف حقایق منظور 1: 4.” ساخته“ یا 7:
4