فقط یکبار و آن هم براي همیشه در زمان آخر ظاهر شد تا با مرگ خود به عنوان قربانی ، گناه را از بین ببرد."
در درس پیش) درس " صلیب ") دربارة اینکه عیسی طبیعتی مانند ما داشت تأکید کردیم. این طبیعت به راحتی در برابر گناه ، وسوسه می شد.
عیسی در تمام زندگی خود ، علیه گناه جنگید و سرانجام گناه را بکلی با نابود کردنِ طبیعت وسوسه شوندة انسانی از بین برد. این به این خاطر بود که خدا او را از مردگان برخیزانید و به او یک " بدن باشکوه " عطا کرد که از گناه آزاد و جاودان بود.
شیطان و گناه
راه ساده اي براي نشان دادن اینکه شیطان و گناه یکی هستند وجود دارد. تمام چیزي که کتاب مقدس دربارة شیطان گفته ، دربارة گناه گفته است. شیطان همان دشمنِ خداست ، پس همان گناه است.
شیطان ، وسوسه کنندة بشر است ، پس همان گناه است. شیطان فریبنده است ، پس همان گناه است. شیطان باعث مرگ می- شود) عبرانیان ، باب ، 2 آیۀ( 14 پس همان گناه است. شیطان توسط مرگ� عیسی نابود شد ، پس همان گناه است.
از این مقایسه ها می ببینیم که شیطان و گناه باید یک چیز باشند.
کلمۀ " شیطان " واقعاً به چه معنی است ؟
کلمۀ " شیطان " در حقیقت به معنی " تهمت زننده " یا " متهم کننده " است. در اول تیموتائوس ، باب ، 3 آیۀ 11 می خوانیم: " و به همینطور زنان نیز باید باوقار باشند و نه غیبت گو) تهمت زننده و شایعه ساز)"
در بعضی ترجمه ها ، کلمۀ " تهمت زننده " با همان مفهومِ " شیطان " در قسمت هاي دیگر ، ترجمه شده است. کلمۀ " شیطان) satan)" نیز معمولاً در عهد جدید بکار برده شده است. یک " شیطان) satan)" مخالفی است که به مخالفت دست می- زند. پس زمانی که پطرس سعی کرد عیسی را به برگشتن از راه خدا و آنچا خدا خواسته بود انجام شود) مصلوب شدن)، وادار کند ، پطرس یک مخالف شد و عیسی به او گفت: " دور شو از من اي شیطان ") متی ، باب ، 16 آیۀ). 23
هر چیزي که مخالف با خدا عمل کند " شیطان) satan)" نامیده می شود ، پس زمانیکه پولس از رفتن به دیدن تسالونیکیان خودداري می کند ، به آنها می نویسد " شیطان مانع ما میشد ") اول تسالونیکیان ، باب ، 2 آیۀ). 18
یک عبارت دیگر وجود دارد ، این بار از عهد عتیق ، که باید الان به آن نگاهی بکنیم ، زیرا بعضی مردم فکر می کنند که این بخش می خواهد به ما بیاموزد که شیطان) satan)، فرشتۀ سقوط کرده است. این مطلب در اشعیا ، باب ، 14 آیۀ 12 است که می- گوید: " اي ستارة درخشان صبح) لوسیفر)، چگونه از آسمان افتادي!"
اما اگر باب را کامل بخوانیم ، متوجه می شویم که " لوسیفر " پادشاه بابل است و نبی در اینجا سقوط او را پیشگویی می کند. در آیۀ ، 15 اشعیا دربارة مرگ این شاه صحبت می کند و در آیۀ 16 ادامه می دهد که " آیا این همان کسی نیست که زمین را میلرزاند و ممالک از ترسش به خود میلرزیدند ؟"
58