Χρύσα: Αισθητική είναι η Εκφραση της Ψυχής May ,2014 | Page 12

Χρύσα : Σκέψεις και Συναισθήματα …

Οι Εγγονές

Π

άντα είχα μια εμμονή ότι θα πεθάνω νέα, μπορεί γιατί, η σε λανθάνουσα μορφή

ψυχασθένεια μου να ξόρκιζε το τέλος αγαπώντας το με φόβο.
Τώρα που η κατάσταση μου μεταλλάχθηκε σε Οξεία και δεν πέθανα στις δήλες ημερομηνίες
πληρωμής, αρχίζω και φαντάζομαι ότι θα γίνω γιαγιά και ότι θα έχω δύο εγγονές.
Ξανθομαλλούσες, Ανήσυχες και Έφηβες. Ξαφνιάζομαι που δεν τις βλέπω μωρά και μετά
επαναπροσδιορίζω αντιλαμβανόμενη ότι δεν μου ταιριάζει ο ρόλος της κατεστημένης
ιδιωτικής μητρότητας αλλά του πανανθρώπινου πόνου της γέννας και της πληγωμένης
αθωότητας.
Αλλά ακόμα και τότε, τότε που τα κορίτσια ψάχνουν στα κρυμμένα σεντούκια, ακόμα και
τότε δεν είμαι ζωντανή.
Η μάνα τους δεν τους είπε τίποτα για μένα κι ο πατέρας τους είναι βαρύς και σιωπηλός
όταν τυχαία μια γειτόνισσα προφέρει ατυχώς το όνομα μου.
Αλλάζει θέμα έντεχνα και γρήγορα, μη τυχόν και το φάντασμα μου εμφανιστεί στο καναπέ
ανάβοντας τσιγάρο..
Η καύτρα καίει και η φωνή διαπερνά τις στάχτες κάνοντας αντίλαλο στους άγραφους
τοίχους..
- Γεια σας Παιδιά? Όλα Καλά? ..
Οι Εγγονές μου αποφασίζουν να λύσουν το μυστήριο της Αόρατης Γιαγιάς και έτσι ένα
μεσημέρι που η κάψα του καλοκαιριού στέγνωσε στο λεπτό τα ασπρόρουχα στο σύρμα και
αφυδάτωσε τις σκέψεις, κλέβουν τα κλειδιά από το ετοιμόρροπο σπίτι και ανηφορίζουν.
Θάμνοι και χόρτα έχουν κατακλύσει το κτήμα και δυσκολεύονται να φτάσουν στη πόρτα.
Τα αγκάθια γρατζουνάνε τα τρυφερά πόδια τους αλλά αυτές είναι γενναίες και προχωράνε
χωρίς να νοιάζονται για τις πληγές. Μόνο το αγιόκλημα στο σύρμα είναι ξεχορταριασμένο,
σαν να πέρασε από εκεί κάποιος μόνο γι αυτό.. Ενα Καντήλι στη μητροκτόνα μνήμη..
Τα Κορίτσια βάζουν το κλειδί στη σκουριασμένη κλειδαριά κι αυτή λες και τις περίμενε
χρόνια, ανοίγει με τη πρώτη..
Πεταλούδες στους τοίχους και νεράιδες στους καθρέφτες τις υποδέχονται σιγογελώντας..
-Γεια σας Παιδιά? Όλα Καλά? μια ετεροχρονισμένη θύμηση ανάβει σαν λαμπερό φλασάκι
αποθανατίζοντας μια φωνή.
Ένα σκονισμένο ακορντεόν κάθεται ήσυχα κάτω από ένα χριστουγεννιάτικο στολισμένο
δέντρο. Κι άλλες νεράιδες κρεμασμένες στα κλαδιά του. Απαγχονίστηκαν από το χρόνο.
Οι Έφηβες προχωρούν σιγά αγγίζοντας στο διάβα τους τα βιβλία..σκόρπια πάνω σε
τραπέζια, σε κομοδίνα, στο κρεββάτι..
Ανοίγουν τα εξώφυλλα και βλέπουν κάτι παλιά ξεθωριασμένα γράμματα πάνω στις λευκές
σελίδες τους..προσπαθούν να διαβάσουν τις λέξεις..
" Είναι περίεργο πόσο ψεύτικα φαίνονται καμιά φορά τα πιο αληθινά πράγματα "
Αφιερώσεις που μιλούν για Ήλιους κι Ουρανούς, για Φεγγάρια και Θάλασσες..