Ο
«Το ΟΧΙ του ‘40»
«Μνήμες και θύμησες από τον πόλεμο»
Ο
ι μαθητές της ΣΤ2’ κατά τα επετειακά
μαθήματα της Γλώσσας, που αφορούν τη
γιορτή του ΟΧΙ του 1940, μας καταθέτουν
μαρτυρίες συγγενικών τους προσώπων που έζησαν τις
ημέρες εκείνες.
Η
γιαγιά μου ήταν τότε 7 χρόνων προχωρούσε
τραγουδώντας στο δρόμο όταν άκουσε να
φωνάζουν όλοι «Πόλεμος, πόλεμος». Σαν
παιδί που ήταν δεν κατάλαβε στην αρχή τι συνέβαινε,
στη συνέχεια όμως άρχισαν όλα ν’ αλλάζουν, τα
σχολεία έκλεισαν, οι άνθρωποι σταμάτησαν να
πηγαίνουν στις δουλειές τους, κανείς δεν
κυκλοφορούσε μετά τις 6 μ.μ. Οι γονείς της
στεναχωριόταν, η μάνα της έκλαιγε και ο πατέρας της
ήταν πολύ ανήσυχος. Το πιο τραγικό περιστατικό που
θυμάται ακόμη ήταν όταν οι κατακτητές σκότωσαν τον
θείο της, που είχε το καφενείο του χωριού. Σκότωσαν
κι άλλους πολλούς για εκφοβισμό αλλά και ως
αντίποινα στον αντιστασιακό αγώνα των Ελλήνων.
Δ. Κ.
Τ
ην περίοδο του 1939 υπήρχε πολλή «πείνα», όσοι
ζούσαμε στα χωριά και είχαμε κήπους
περνούσαμε με λίγα λαχανικά, όσπρια και ψωμί.
Πηγαίναμε στο σχολείο όπου μας μοίραζαν συσσίτιο, λίγο
γάλα με καμιά φρυγανιά, έπειτα δουλεύαμε στα χωράφια
και γυρνούσαμε αργά στο σπίτι να ξεκουραστούμε.
Ήμασταν όμως πιο ενωμένοι πιο αγαπημένοι. Στα χωριά
ζούσαμε καλύτερα από τις πόλεις όπου πέθαινε πολύς
κόσμος λόγω έλλειψης τροφής. Αυτή η μεγάλη πείνα
κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο!
Κ. Μ.
Ο
παππούς μου στον πόλεμο του 1940 ήταν μόλις
5 χρόνων, του έμειναν όμως χαραγμένες στη
μνήμη του κάποιες αξέχαστες στιγμές. Συχνά
εκεί που έπαιζαν άκουγαν παντού τριγύρω να πέφτουν
οβίδες και προσπαθούσαν να καλυφθούν πέφτοντας μέσα
σε χαντάκια ή άλλες φορές πήγαιναν κρυφά στη βρύση
του χωριού να πάρουν νερό γιατί υπήρχαν Γερμανοί που
τους το απαγόρευαν…
Δ. Κ.
πατέρας της γιαγιάς μου πολέμησε στον
Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Τον
άκουγε λοιπόν συχνά να λέει ότι την
περίοδο εκείνη τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, ο
κόσμος πέθαινε από την πείνα και το κρύο, πολλοί
σκοτώθηκαν στο μέτωπο και όταν νίκησαν οι
Γερμανοί τους εξανάγκαζαν να φεύγουν από τα
σπίτια τους και να τα παίρνουν αυτοί.
Ε. Β.
Κ
άποιες θύμησες του παππού μου από την
εποχή εκείνη είναι πολύ έντονες, όπως όταν
προσπαθούσαν να κλέψουν κρυφά τρόφιμα
χωρίς να τους αντιληφθούν οι Γερμανοί. Το κρύο,
την πείνα και τον φόβο που βίωσαν δεν θα τα
ξεχάσουν ποτέ!
Δ. Π.
Ή
μουν 3 χρόνων», έλεγε η μάνα μου, «όταν
ήρθαν στην Ελλάδα οι Γερμανοί το 1940
και έφυγαν το ’45. Ο στρατός μας
πολέμησε κάτω από δύσκολες συνθήκες στο
αλβανικό μέτωπο, πολλοί έχασαν από
κρυοπαγήματα μέλη του σώματός τους. Ένα βράδυ
ακούστηκαν οι σειρήνες, η μητέρα μου με πήρε
αγκαλιά και άρχισε να τρέχει για να κρυφτούμε,
παραλίγο να πέσουμε στο ποτάμι. Συνήθως τα
βράδια καλύπταμε τα παράθυρα με κουβέρτες και
ανάβαμε πολύ χαμηλά τις γκαζόλαμπες για να μη
μας εντοπίσουν τα γερμανικά αεροπλάνα και μας
βομβαρδίσουν. Η μητέρα μου με κοίμι