Μαρτυρίες και συνεντεύξεις
«Είμαι 25 χρονών και από νεαρή έφηβη μέχρι τώρα με θυμάμαι να αντιμετωπίζω
συχνές περιόδους κατά τις οποίες με
κατακλύζουν συναισθήματα κενότητας και
απαισιοδοξίας όπως επίσης έντονη υπνηλία. Νιώθω ότι δεν μπορω να καταφέρω τίποτα, ότι
σε καμία δουλειά δεν μπορώ να ανταπεξέλθω και δεν μπορώ να αναλάβω και τις πιο απλές
ευθύνες. Επίσης, δεν ξέρω να οδηγώ (παρόλο που έχω δίπλωμα δεν το εξασκώ).
Αποπροσανατολίζομαι, χάνω τους δρόμους και με πιάνουν φοβίες. Αυτός ειναι επίσης ένας
λόγος για τον οποίο είμαι σε καθημερινή βάση πεσμένη ψυχολογικά, καθότι εξαρτώμαι
διαρκώς από τους άλλους. Δεν μπορώ να ανεξαρτητοποιηθώ και να πάω κάπου μόνη ή με
φίλες κι αναγκάζομαι να κοιτώ για δουλειές κοντά στο σπίτι μου ή κάπου που να βολέυει η
συγκοινωνία.»
«Ζούσα στη συντήρηση, δηλαδή έκανα τα απολύτως απαραίτητα στη δουλειά και στη
σχέση μου. Είχα απομονωθεί από όλους τους ανθρώπους και τις κοινωνικές δραστηριότητες.
Ενιωθα ότι τίποτα δεν είχε νόημα.Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν όσοι δεν γνωρίζουν είναι
ότι αποδίδουν το πρόβλημά σου στο μυαλό σου ή στον χαρακτήρα σου. Δεν είναι στο μυαλό
σου. Είναι μια χημική ανισορροπία και μια πραγματική πάθηση πολύ επικίνδυνη, διότι
εμπεριέχει το αυτοκτονικό στοιχείο.»
«Με θυμάμαι να χαμογελάω, να γελάω με την ψυχή μου, να απολαμβάνω ακόμη και τα πιο
μικρά πράγματα, να έχω ενδιαφέροντα, να γουστάρω, να πωρώνομαι, να αγαπάω, να
ερωτεύομαι, να θέλω. Και μετά ήρθε η κατάθλιψη και όλα άλλαξαν». Τα λόγια αυτά ανήκουν
σε μια νέα κοπέλα, μόλις 29 ετών.»
Ο 52χρονος σήμερα κ. Κιούσης είχε μια περιπέτεια με την κατάθλιψη από το 2004 έως το
2008. «Πίστευα ότι ήταν παροδικό, αλλά δεν ήταν. Μου πήρε τέσσερα χρόνια να το
καταλάβω. Το 2008 αποφάσισα να πάω σε ψυχοθεραπευτή και τότε είδα μεγάλη βελτίωση.
Αυτό που πυροδότησε τη θέλησή μου να πάω, να κάνω κάτι, ήταν η σχέση μου, η οποία είχε
ταλαιπωρηθεί πολύ. Μου είπε: "Ή επισκέπτεσαι ψυχοθεραπευτή ή χωρίζουμε". Αυτό ήταν
που με ταρακούνησε. Της οφείλω πολλά. Με στήριξε. Από το 2008 και μετά έκανα μεγάλες
αλλαγές
στη
ζωή
μου,
αφού
υπήρχε
το
σήμα
ότι
κάτι
δεν
πήγαινε
καλά».
Παραδέχεται ότι παρουσίασε κάποια συμπτώματα κατάθλιψης στο παρελθόν, στα οποία όμως
δεν είχε δώσει σημασία. «Το 2004 άλλαξα καριέρα και η αλλαγή αυτή, παρότι ήταν δική μου
απόφαση,
μου
δημιούργησε
προβλήματα
τα
οποία
δεν
κατάφερα
να
διαχειριστώ.
Ζούσα στη συντήρηση, δηλαδή έκανα τα απολύτως απαραίτητα στη δουλειά και στη σχέση μου.
Είχα απομονωθεί από όλους τους ανθρώπους και τις κοινωνικές δραστηριότητες. Ένιωθα ότι
τίποτα δεν είχε νόημα. Κούραση και θλίψη μπορεί να νιώσει κάποιος ανά πάσα στιγμή στη ζωή
του, αλλά το θέμα είναι να νιώθει ότι έχει ένα νόημα, έναν στόχο, κάποιο δρόμο.
Διαφορετικά,
νιώθει
χαμένος».
Όπως αναφέρει, η κατάθλιψη είναι ύπουλη διότι στην αρχή έρχεται με συμπτώματα
κούρασης. Θεωρείς ότι αν ξεκουραστείς θα διορθωθούν όλα, αλλά δυστυχώς αυτό δεν
συμβαίνει. «Σου λένε "στάσου στα πόδια σου", "μπορείς", "θα τα καταφέρεις", "αξίζεις", και