"Τα πάντα δείχνουν την ύπαρξη μιας συγχρονισμένης διαδικασίας".
91
Αυτό που ανακάλυψε η ομάδα είναι ότι οι παλιρροϊκές δυνάμεις είναι
ισχυρότερες όταν οι πλανήτες Γη, Αφροδίτη, και ο Δίας ευθυγραμμίζονται,
και ότι αυτή η ευθυγράμμιση συμβαίνει κάθε 11,07 χρόνια - συμπίπτοντας
ταυτόχρονα με το ηλιακό ελάχιστο.
Ο επηρεασμός αυτός είναι αδύναμος, και δεν μπορεί να επηρεάσει το
εσωτερικό του Ήλιου. Αυτό ενδεχομένως θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι
κανείς δεν έχει συνδέσει προηγουμένως τις τελείες μεταξύ του ηλιακού
κύκλου και της περιοδικότητας της πλανητικής ευθυγράμμισης.
Όμως, η ομάδα έχει διαπιστώσει ότι παρόλο που είναι αδύναμοι οι
επηρεασμοί αυτοί, οι παλιρροϊκές δυνάμεις μπορούν ακόμα να επηρεάσουν
το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου. Ειδικότερα, μπορούν να επηρεάσουν τις
ταλαντώσεις σε κάτι που ονομάζεται αστάθεια Tayler (Tayler instability).
Τέτοιες αστάθειες εμφανίζονται σε τοροειδή μαγνητικά πεδία (σε
σχήμα ντόνατ), όπου η πίεση εφαρμόζεται κάθετα στην κατεύθυνση του
πεδίου.
Αυτό προκαλεί την συμπίεση του πεδίου, όπως μια σπονδυλική στήλη,
δημιουργώντας αστάθειες κάτι σαν ολισθαίνοντες δίσκους. Αυτοί οι
"ολισθαίνοντες δίσκοι" στο μαγνητικό πεδίο είναι οι αστάθειες Tayler, και
δημιουργούν διαταραχές στην ηλιακή ροή και το μαγνητικό πεδίο.
Ακόμη και μια μικρή ποσότητα ενέργειας - όπως, για παράδειγμα, από ένα
παλιρροϊκό γεγονός - μπορεί να αντιστρέψει τις ταλαντώσεις των διαταραχών
αυτών. Και αν αυτά τα παλιρροϊκά γεγονότα συμβαίνουν, για παράδειγμα,
κάθε 11 χρόνια περίπου, θα μπορούσαν να προκαλέσουν κυκλική αναστροφή
στην πολικότητα του μαγνητικού πεδίου, με αποτέλεσμα τακτικές
διακυμάνσεις της δραστηριότητας οι οποίες αντιστοιχούν στον κύκλο.
"Όταν ανακαλύψαμε την υφιστάμενη αστάθεια Tayler η οποία
πυροδοτεί ελικοειδείς ταλαντώσεις στις προσομοιώσεις των
υπολογιστών μας," δήλωσε ο Stefani, "ρώτησα τον εαυτό μου: Τι θα
συνέβαινε αν το πλάσμα επηρεάστηκε από μια μικρή, παλιρροϊκή
διαταραχή;
"Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Η ταλάντωση ήταν πραγματικά
συναρπαστική, και συγχρονίστηκε με το χρονοδιάγραμμα της
εξωτερικής διαταραχής".
Αρκετά καλό, ε;
Και το μοντέλο αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξήγηση κάποιων
άλλων μυστηρίων σχετικά με τον Ήλιο. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι
ηλιακοί κύκλοι έχουν διπλές κορυφώσεις στο μέγιστο τους, με μια σύντομη
ανάπαυλα μεταξύ τους. Αυτό εμφανίστηκε στην προσομοίωση.
https://www.facebook.com/Aratosastronomy/