Ένας ευνοϊκός συνδυασμός συνθηκών και τύχης επέτρεψε στην ομάδα να
προσδιορίσει τη δύναμη του μαγνητικού πεδίου αυτής της ηλιακής
έκλαμψης με πρωτοφανή ακρίβεια. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα ευρήματα
τους έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν την κατανόησή μας για τις
διαδικασίες που συμβαίνουν στην άμεση ηλιακή ατμόσφαιρα.
Μιλώντας για το εύρημα αυτό, ο Δρ. Kuridze δήλωσε: "Το μαγνητικό
πεδίο κυριαρχεί πάνω σε όλα όσα συμβαίνουν στην εξωτερική
ατμόσφαιρα του Ήλιου, αλλά έχουμε πολύ λίγες μετρήσεις της ισχύος
και των χωρικών του χαρακτηριστικών.
"Αυτές είναι κρίσιμες παράμετροι, οι πιο σημαντικές για τη φυσική του
Ηλιακού στέμματος. Είναι λίγο σαν να προσπαθούμε να κατανοήσουμε
το κλίμα της Γης χωρίς να μπορέσουμε να μετρήσουμε τη θερμοκρασία
της σε διάφορες γεωγραφικές τοποθεσίες.
"Αυτή είναι η πρώτη φορά που είχαμε τη δυνατότητα να μετρήσουμε
με ακρίβεια το μαγνητικό πεδίο των στεμματικών βρόχων, τα δομικά
στοιχεία του μαγνητικού στέμματος του Ήλιου, με ένα τέτοιο επίπεδο
ακρίβειας."
Μετρούμενο στα 1.400.000 χιλιόμετρα (109 φορές περίπου μεγαλύτερο από
τη διάμετρο της Γης) και 150.000.000 χιλιόμετρα από τη Γη, το Ηλιακό
στέμμα εκτείνεται σε εκατομμύρια χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια του
Ηλίου.
Οι ηλιακές εκλάμψεις εμφανίζονται ως έντονες αναλαμπές, και
παρατηρούνται όταν απελευθερώνεται ξαφνικά μαγνητική ενέργεια η οποία
έχει δημιουργηθεί στην ηλιακή ατμόσφαιρα.
Μέχρι στιγμής, η επιτυχής μέτρηση του μαγνητικού πεδίου έχει
παρεμποδιστεί αφενός από την αδυναμία του σήματος το οποίο προέρχεται
από την ατμόσφαιρα του ήλιου που φτάνει στη Γη μεταφέροντας
πληροφορίες σχετικά με το μαγνητικό πεδίο, και αφετέρου από τους
περιορισμούς στα διαθέσιμα όργανα.
Τα μαγνητικά πεδία που αναφέρονται σε αυτή τη μελέτη είναι παρόμοια με
αυτά ενός τυπικού μαγνήτη...ψυγείου, και περίπου 100 φορές πιο αδύναμα
από το μαγνητικό πεδίο που συναντάται σε έναν σαρωτή μαγνητικής
τομογραφίας.
Ωστόσο, εξακολουθούν να είναι υπεύθυνα για τον περιορισμό του ηλιακού
πλάσματος, το οποίο δημιουργεί τις ηλιακές εκλάμψεις, μέχρι και 20.000
χλμ. πάνω από την επιφάνεια του ήλιου.
Σε μια δεκαήμερη περίοδο το Σεπτέμβριο του 2017, ο Δρ Kuridze μελέτησε
μια ενεργή περιοχή στην επιφάνεια του ήλιου την οποία η ομάδα γνώριζε
ότι ήταν ιδιαίτερα ασταθής (πιο σωστά: ιδιαίτερα πτητική volatile).
https://www.facebook.com/Aratosastronomy/
92