27
27
Με άλλα λόγια, αν όλοι μας αυτή τη στιγμή εξεταστούμε από έναν ψυχίατρο θα διαγνωστούμε τουλάχιστον με μια ψυχική διαταραχή. Διάγνωση μιας ασθένειας σημαίνει αυτόματα προβαίνω σε θεραπεία της ασθένειας, άρα χρήση φαρμάκων. Οι υπόλοιπες ειδικότητες ιατρών έχουν μια ακτινογραφία, μια αξονική, μια μαγνητική, μια βιοψία, μια μικροσκοπική, βιοχημική ή μοριακή εξέταση για να σου αποδείξουν και να πεισθούν και οι ίδιοι ότι κάτι δεν πάει καλά στον οργανισμό και απαιτείται θεραπεία. Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑ- ΝΕΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ(!). Οι ψυχίατροι θα πρέπει λοιπόν να θεωρούνται « συμπαραστάτες » ενός ασθενούς και όχι ιατροί υπό την έννοια που αυτοί θα ήθελαν. Εδώ δηλαδή ισχύει το δόγμα:
ΑΣΘΕΝΕΙΑ ��� ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΦΑΡΜΑΚΑ Από την άλλη πλευρά φαρμακοβιομηχανίες εκμεταλλευόμενες πλήρως το σύγχρονο άνθρωπο και τον τρόπο ζωής του με τους εξωφρενικούς ρυθμούς του, θησαυρίζουν πατεντάροντας φάρμακα « τονωτικά », « αντικαταθλιπτικά », « ηρεμιστικά » φάρμακα:
� που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής.
� για μια κοινωνία που επιλέγει τη διάθεσή της.
� για υπεράνθρωπους που μπορούν να κάνουν τα πάντα, εργαζόμενες γυναίκες, άψογες νοικοκυρές,
καλές συζύγους, τέλειες μητέρες! Αντί λοιπόν να μάθουμε σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας και να οριοθετούμε τις επιθυμίες μας, προτιμάμε να πίνουμε χάπια για να μπορούμε να είμαστε υπερ-άνθρωποι, εδώ που μας έχει οδηγήσει ο « σύγχρονος » τρόπος ζωής... Δε χαιρόμαστε απλές καθημερινές στιγμές της ζωής. Έχουμε ξεχάσει να αγαπάμε, να γελάμε αληθινά... αυτά τα συναισθήματα και οι εκφράσεις τους... από μόνα τους αποτελούν φυσικά αναλγητικά και θεραπευτικά του ψυχικού πόνου, μιας και αποδεδειγμένα, όταν τα βιώνουμε, ο ανθρώπινος οργανισμός εκκρίνει οπιοειδή( τα φυσικά αναλγητικά του οργανισμού μας)...
Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν ξανά τα παραδοσιακά δραστικά φάρμακα της ψυχής:
� ΠΡΟΣΕΥΧΗ: Απαλύνει τον πόνο.
� ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: Ανακουφίζει από κάθε βάρος.
� ΕΡΓΑ ΑΓΑΠΗΣ: Προσφέρουν αληθινή χαρά.
� ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΊΑ: Αντίδοτο για οποιαδήποτε ασθένεια! �
�
➤ Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Ν ' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
( από το“ Παράπονο” του Οδ. Ελύτη)