πολιτιστικών τοπίων 1. Πιο κοινά είναι τα φυτά των αγροτικών και των διαταραγμένων οικοτόπων( 18.1 %), ακολουθούμενα από τα φυτά των Εύκρατων και υπο-μεσογειακών λειμώνων( ξηρά και μεσοφυτικά λιβάδια και βοσκότοποι, βραχώδεις προεξοχές και πετρώδη εδάφη, μη διαταραγμένα πρανή και διάκενα δασών πλούσια σε αγρωστώδη στα χαμηλά έως ορεινά υψομετρικά επίπεδα) με ποσοστό 17.7 %, και στη συνέχεια ακολουθούμενα από τα φυτά των φρυγανικών σχηματισμών και των Μεσογειακών λιβαδιών που είναι πλούσια σε ετήσια είδη με ποσοστό 15,4 %( Σχήμα 4).
Τα φυτά των δασών και των θαμνώνων αντιπροσωπεύουν μόνο το 13,7 % της Ελληνικής χλωρίδας, αν και α) πρόκειται για σχηματισμούς πολύ ποικίλους και ευρέως εξαπλωμένους στην Ελλάδα, β) σχεδόν όλα τα είδη δέντρων και θάμνων που απαντώνται στην Ελλάδα, εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία οικοτόπων. Τα εξειδικευμένα φυτά των υψηλών ορέων( 12,6 %), των απόκρημνων βράχων( 9,0 %), των οικοτόπων γλυκού νερού( 8,9 %) και των παράκτιων οικοτόπων( 4,6 %) αντιπροσωπεύονται από ποσοστά μικρότερα του 15 %( Σχήμα 4). Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τις μικρές εκτάσεις που καταλαμβάνει καθεμιά από αυτές τις κατηγορίες οικοτόπων, αντιλαμβανόμαστε τη μεγάλη σημασία της χλωρίδας τους.
Εστιάζοντας στα ενδημικά και τα περιορισμένης εξάπλωσης taxa, η αξιολόγηση αποκαλύπτει ότι επικρατούν στις χερσαίες κατηγορίες οικοτόπων με υψηλό ποσοστό φυσικών και ημιφυσικών ανοικτών οικοτόπων. Συνολικά, περίπου το 78 % όλων των ενδημικών και των περιορισμένης εξάπλωσης taxa συνδέονται με τα απόκρημνα βράχια και με τους μεγάλου υψομέτρου ξηρικούς Μεσογειακούς και υπο-μεσογειακούς λιβαδικούς οικοτόπους( Πίνακας 2). Η ποικιλότητα των παλαιο- και νεο-ενδημικών, όπως εκφράζεται από τον αριθμό και το ποσοστό των ενδημικών και των περιορισμένης εξάπλωσης taxa, τείνει να είναι μεγαλύτερη στις κατηγορίες οικοτόπων που διαθέτουν κατάλληλες( περισσότερο ή λιγότερο) απομονωμένες θέσεις, όπως είναι οι απόκρημνοι βράχοι, οι ξηρικοί βραχώδεις οικότοποι στα μεγάλα υψόμετρα των υψηλών ορέων, αλλά και σε νησιά και χερσονήσους.
Οι παράκτιοι οικότοποι εκπροσωπούνται ως προς τα ενδημικά και τα περιορισμένης εξάπλωσης taxa με ποσοστό παρόμοιο με αυτό του συνολικού αριθμού taxa, ενώ οι δασικοί οικότοποι χαρακτηρίζονται από λίγο μικρότερα ποσοστά. Αντίθετα, οι διαταραγμένοι οικότοποι και οι οικότοποι γλυκού νερού είναι πολύ φτωχότεροι σε
Σχήμα 2. Αριθμός φυτικών taxa( συνολικός χλωριδικός πλούτος, αριθμός ενδημικών, αριθμός περιορισμένης εξάπλωσης taxa) σε κάθε μια από τις 13 χλωριδικές περιοχές της Ελλάδας.
600
500
400
300
200
100
0
500
450
400
350
300
250
200
Σχήμα 3α. Πλήθος ενδημικών ειδών και υποειδών ανά χλωριδική περιοχή.
Είδη
Υποείδη
IoI NPi SPi Pe StE EC NC NE NAe WAe Kik KK EAe
Σχήμα 3β. Πλήθος ενδημικών taxa ανά χλωριδική περιοχή.
1. Τα πολιτιστικά τοπία περιγράφουν την διαχρονική αλληλεπίδραση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος. Μεγάλο ποσοστό των τοπίων στην Ελλάδα αποτελείται από σχηματισμούς που έχουν διαμορφωθεί από τη δράση του ανθρώπου( π. χ. καλλιέργειες, βοσκούμενοι θαμνώνες, λιβαδικές εκτάσεις, αλυκές και οικισμοί) και είναι σημαντικά για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.
150
100
50
0 IoI NPi SPi Pe StE EC NC NE NAe WAe Kik KK EAe
4