ΚΑΊΤΗ ΜΥΛΩΝΆ( ΟΜΙΛΊΑ)
Ο Αγροδιατροφικός Τομέας & ο Αγροτικός Κόσμος στη Βιώσιμη Ορεινή Ανάπτυξη
Η τέταρτη ομιλία με θέμα « Ο Αγροδιατροφικός Τομέας & ο Αγροτικός Κόσμος στη Βιώσιμη Ορεινή Ανάπτυξη » έγινε από την κα Καίτη Μυλωνά( Κτηνίατρο, Σύμβουλο Ανάπτυξης Κτηνοτροφίας, Μέλος των ΦτΦ.)
« Η βιομηχανοποιημένη – εντατικοποιημένη γεωργία, στοιχείο της ΚΑΠ της ΕΕ που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες στις χώρες μέλη της ΕΕ, προωθεί μια ανταγωνιστική γεωργία, η οποία έχει κατεύθυνση τις εξαγωγές και βασικό εργαλείο τις επιδοτήσεις. Αυτή η πολιτική υπονομεύει την επισιτιστική ασφάλεια, στην ΕΕ και στις χώρες μέλη της ΕΕ, ενώ είναι επικίνδυνη και για την κλιματική αλλαγή. Η βιομηχανοποιημένη Γεωργία και Κτηνοτροφία είναι υπεύθυνη για την εξάντληση των φυσικών πόρων και εν μέρει για την κλιματική αλλαγή.
Όταν μιλάμε για Αγροτική Ανάπτυξη πρέπει να είναι σαφές ότι δεν μιλάμε για την ανάπτυξη μόνο του αγροτικού τομέα, αλλά για την ανάπτυξη του αγροτικού χώρου, την ανάπτυξη της υπαίθρου. Η δυναμική της οποιασδήποτε πρότασης για την αγροτική παραγωγή υπερβαίνει τα ενδιαφέροντα μιας ομάδας πολιτών-των αγροτών, αφορά σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Μέσα από τη Γεωργία και την Αγροδιατροφή είναι δυνατός ο μετασχηματισμός του κόσμου ολόκληρου.
Η Αιγοπροβατοτροφία συνδυάζει τη διατήρηση μιας οικονομικής δραστηριότητας σε περιοχές μειονεκτικές από κάθε άποψη με τη διατήρηση των πολιτιστικών στοιχείων της περιοχής και των διατροφικών συνηθειών των κατοίκων, όχι μόνο των περιοχών αυτών, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, τη συγκράτηση του πληθυσμού σε αυτές τις περιοχές και τη διατήρηση και προστασία του φυσικού τοπίου και περιβάλλοντος. Ο κλάδος της Αιγοπροβατοτροφίας παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον και μεγάλη σπουδαιότητα για την εθνική μας οικονομία και βέβαια η Φέτα κατέχει κυρίαρχη θέση.
Ζητούμενο είναι η βιώσιμη, ολοκληρωμένη ορεινή ανάπτυξη, που σημαίνει μια « καλύτερη » ισορροπία κοινωνικών και ανθρώπινων σχέσεων και συστημάτων χρήσεων γης, παραγωγής, απασχόλησης, διανομής και κατανάλωσης.
Είναι καιρός να δημιουργήσουμε σε επίπεδο ΕΕ και Ελλάδας τις ευνοϊκές συνθήκες για ζωντανές, ελκυστικές και ανθεκτικές αγροτικές και ορεινές περιοχές. Αυτή η αντίληψη θεωρεί ότι οι θεμελιακές αξίες μιας τέτοιας ανάπτυξης, βρίσκονται στον αντίποδα της κυριαρχίας του ανταγωνισμού που διέπει τις επικρατούσες αντιλήψεις.
Συμπερασματικά, θα λέγαμε, ότι τα ενιαία σχέδια και προγρά µµ ατα π. χ. αγροτικής ανάπτυξης σε εθνικό ή υπερεθνικό-ΕΕ επίπεδο δεν µ πορούν να ισχύουν, οσοδήποτε τροποποιη µ ένα και βελτιω µ ένα και για τις ορεινές περιοχές. Είναι αναγκαίο να λαμβάνουν υπόψη τους τις ιδιαιτερότητες που συνάδουν µ ε τον πολιτισ µ ό, την αισθητική και την αρ µ ονία της κάθε ορεινής περιοχής.»
21