Σελίδα 73 από 138
προκύψουν από τα αλιεύματα που κανονικά θα τα πετούσαμε, λόγω αδυναμίας να τα διαθέσουμε εγκαίρως στη νωπή τους μορφή ή λόγω πολύ χαμηλής τιμής. Έτσι, και οι ψαράδες με τις οικογένειές τους ωφελούνται, αλλά και οι τιμές των προϊόντων είναι πολύ προσιτές στον καταναλωτή, μιας και δεν υπάρχουν μεσάζοντες. Η προσπάθεια των Καλύμνιων είχε χρηματοδότηση; Εδώ ο κ. Κατσοτούρχης απαντά αρνητικά. « Υπήρχαν κάποια χρηματοδοτικά προγράμματα, αλλά ήταν πολύ δύσκολο και περίπλοκο να ενταχθείς. Πήγε να λειτουργήσει και το Ενάλιο Ταμείο με έναν τέτοιο σκοπό, προσφέροντας χρηματοδότηση στο 40 %, αλλά δεν στηρίχθηκε ποτέ αυτή η προσπάθεια από τις τράπεζες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ίδια χρηματοδότηση και ο κυκεώνας των γραφειοκρατικών διαδικασιών, που λειτουργεί πολύ αποθαρρυντικά για όποιους τολμούν να κάνουν μια τέτοια προσπάθεια στη μεταποίηση. Υπάρχει ο νόμος 4019, με τον οποίο συστήνονται οι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις και ο οποίος δίνει περιθώρια να γίνουν προγραμματικές συμβάσεις και με την πρωτοβάθμια και με τη δευτεροβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση και με το Δημόσιο. Θα μπορούσε λοιπόν να στηριχθεί από αυτούς τους φορείς η προσπάθειά μας και να λειτουργήσει σαν πιλότος και για τα υπόλοιπα παραμεθόρια νησιά, που τόσο πολύ το έχουν ανάγκη, ειδικά σε τόσο δύσκολες εποχές ». Το βασικό, όμως, για την ίδρυση του συνεταιρισμού ήταν το μεγάλο ενδιαφέρον που υπήρχε από τις οικογένειες των ψαράδων: « Οι γυναίκες και οι κόρες των ψαράδων μας εκπαιδεύτηκαν αρχικά στη μεταποίηση και στη συσκευασία αλιευμάτων, από Ιταλούς ειδικούς που μας έστειλε το FAO, έπειτα από δική μας αίτηση. Θέλαμε να κάνουμε μια σοβαρή προσπάθεια, και η τεχνογνωσία που μας μετέφεραν ήταν πολύ σημαντική, ενώ θα μπορούσαμε να μεταδώσουμε την εμπειρία μας, καθώς οι γυναίκες που εκπαιδεύτηκαν θα μπορούσαν οι ίδιες να γίνουν εκπαιδεύτριες σε άλλα νησιά. Πάντως, εμείς δεν είμαστε ούτε εργοστάσιο ούτε βιομηχανία, είμαστε ένα μικρό παραδοσιακό εργαστήριο που ευελπιστούμε στο μέλλον να γίνουμε μεγάλο. Το σημαντικό είναι ότι είναι δικό μας. Είναι η καθετοποίηση της παραγωγής μας και η αξιοποίηση του κόπου μας, για μας και τις οικογένειές μας. Φανταστείτε ότι τα αλιεύματα που πετάμε στην Κάλυμνο στη διάρκεια ενός χρόνου μπορεί να φτάσουν και τους χίλιους τόνους. Πόσες νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργούσαμε αν μπορούσαμε όλα αυτά να τα μεταποιήσουμε;». ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ Στη συνέχεια μιλήσαμε στην κ. Θέμιδα Κορφιά από τον συνεταιρισμό. Όπως μας είπε, η ιδέα του συνεταιρισμού ξεκίνησε ουσιαστικά από τα σεμινάρια: « Το σεμινάριο το παρακολουθήσαμε 25 γυναίκες και κόρες ψαράδων. Η διάρκεια ήταν πέντε μέρες από 10-12 ώρες κάθε μέρα. Είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και δεν καταλαβαίναμε πως περνούσαν οι ώρες. Ο τρόπος που μας έμαθαν να επεξεργαζόμαστε τα αλιεύματα και η σκέψη ότι θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε τη δική τους γνώση με τις δικές μας παραδοσιακές μεθόδους μας κέντρισαν το ενδιαφέρον. Έτσι, προέκυψε και η ιδέα να φτιάξουμε το εργαστήριο