Σελίδα 134 από 138
του Θεού αναστήθηκε και είλκυσε στην πίστη το διοικητή και ολόκληρο το λαό. Τέλος, η Αγία κατέφυγε μαζί με το δάσκαλό της Απελλιανό στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, όπου διέμεινε επιτελώντας πολλά θαύματα και τιμώμενη ως αληθινή ισαπόστολος. Εκεί ανέπτυξε μεγάλη δράση μέχρι την ημέρα της κοιμήσεως αυτής, το 315 μ. Χ. Στο Συναξάρι της αναφέρεται ότι στην Έφεσο η Αγία βρήκε μία λάρνακα, στην οποία δεν είχε ως τότε ενταφιασθεί κανένας, μπήκε μέσα σε αυτήν και κοιμήθηκε με ειρήνη. Πριν δε από την κοίμησή της η Αγία Ειρήνη είχε δώσει εντολή να μην μετακινήσει κανένας την ταφόπετρα, με την οποία θα σκέπαζε τη λάρνακα ο δάσκαλός της Απελλιανός, προτού περάσουν τέσσερις ημέρες. Μετά όμως από δύο ημέρες επισκέφθηκαν τον τάφο ο Απελλιανός και οι άλλοι, οι οποίοι είδαν ότι η ταφόπετρα ήταν σηκωμένη και η λάρνακα κενή. Κατά τα δυτικά Μαρτυρολόγια η Αγία Ειρήνη μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, αφού ρίχθηκε στην πυρά ενώ κατά το Μηνολόγιον του αυτοκράτορα Βασιλείου Β ', η Αγία Ειρήνη τελειώθηκε μαρτυρικά δι ' αποκεφαλισμού.
Ἀπολυτί κιον( Κατέβασμα) Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Εἰ ρήνης τὸ ν ἄ ρχοντα, ἰ χνηλατοῦ σα σεμνή, εἰ ρήνης ἐ πώνυμος, δι ' ἐ πιπνοίας Θεοῦ, ἐ δείχθης πανεύφημε, σὺ γὰρ τοῦ πολέμου, τᾶ ς ἐ νέδρας φυγοῦσα, ἤ θλησας ὑπὲρ φύσιν, ὡς παρθένος φρονίμη, διὸ Μεγαλομάρτυς Εἰ ρήνη, εἰ ρήνην ἠ μὶ ν αἴ τησαι.
Ἕτερον Ἀπολυτί κιον Ἦχος α '. Τοῦ λί θου σφραγισθέντος. Ὁ Χριστὸ ς ἡ εἰ ρή νη σὲ Εἰ ρή νην ἐ κάλεσε · σὺ γὰρ τὴ ν εἰ ρή νην βραβεύ εις τοῖ ς τελοῦσι τὴ ν μνή μην σου, καὶ ὕ μνοις καὶ ᾠδαῖ ς πνευματικαῖ ς, προστρέχουσι τῷ θεί ῳ σου ναῷ, καὶ πρεσβεύ εις ὑ πὲρ πάντων, τῇ τρισηλί ῳ παρισταμένη Θεότητι. Ἅπαντες οὖ ν χαρμονικῶς, τὴ ν μνή μην αὐ τῆς τελέσωμεν, τὸ ν ἀ ντιδοξάσαντα αὐ τή ν, Χριστό ν μεγαλύ νοντες.
Ἕτερον Ἀπολυτί κιον
Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ '. Κατεπλάγη Ἰ ωσήφ. Κατεπλάγησαν ἁγνή, μάρτυς Εἰ ρήνη οἱ χοροί, τῶν ἀγγέλων καὶ βροτῶν, φύσις ἐ ξέστη ἐ πὶ σοί, πῶς τὸ ν ἀ ρχέκακον δράκοντα κατεπάτησας, ὡραίοις σου ποσὶ καὶ κατηδάφισας, καὶ πλήθη ἀ σεβῶν ἐ χειραγώγησας, καὶ διαδήματι κάλλους παρὰ Χριστοῦ τοῦ Νυμφίου σου ἐ στέφθης · διὸ αἰ τοῦ μεν, μὴ ἐ πιλάθου καὶ ἡ μῶν τῶν τιμώντων σοι.