ελάχιστα έχουν ανευρεθεί. Το μνημείο της Πυθιονίκης, το οποίο αναφέρουν ο Παυσανίας( Ι, 37, 5) και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, είναι ένα από τα σημαντικότερα. Η τοποθεσία του ταυτίστηκε με ένα καλά ορατό σημείο νοτιοδυτικά του Προφήτη Ηλία( εικόνα 228). Εκεί απέδειξε ο Καμπούρογλου με τις ανασκαφές του, ότι ο βράχος είχε σε μεγάλο βάθος αποξεστεί, σίγουρα με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως βάση ενός μνημείου. Στο έδαφος, το οποίο είχε επικαλύψει το σημείο, βρήκε επίσης πολλά θραύσματα μαρμάρου, που πιθανώς ανήκαν στους κατασκευαστικούς αρμούς του μνημείου της Πυθιονίκης.
Στο Δαφνί, στην βόρεια πλευρά της αυλής του μοναστηριού, βρέθηκαν διατηρημένες θεμέλιες λίθοι από συσσωρευμένη μάζα πέτρας, οι οποίοι είναι δυνατόν να ανήκαν σε μία μεγάλη στοά. Ο ναός του Απόλλωνα, τον οποίο αναφέρει ο Παυσανίας( Ι, 37, 6), είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται κρυμμένος κάτω από την βυζαντινή εκκλησία του 11 ου αιώνα( εικόνες 229-230). Το τείχος, που ανεγέρθηκε από πέτρινα μπλοκ και βρέθηκε μπροστά από τον νάρθηκα, αποτελούσε πιθανώς το δυτικό τελείωμα μιας πρωτοχριστιανικής Βασιλικής, μάλλον της πρώτης εκκλησίας, που υψώθηκε πάνω στην τοποθεσία του ναού του Απόλλωνα.
Δυτικά της Μονής Δαφνίου, στην βαθυπράσινη πλαγιά του Αιγάλεω, βρίσκεται ένα μικρό σπήλαιο, το οποίο ο περιπατητής βλέπει στα αριστερά του, όταν βαδίζει την Ιερά Οδό. Ήταν αφιερωμένο στον Πάνα, όπως αποδεικνύεται από τα χαρακτηριστικά ειδώλια και αγγεία του 5 ου π. Χ. αιώνα, τα οποία βρέθηκαν στην ανασκαφή, που εγώ διενήργησα το 1932( εικόνες 235-236). Όμως, το πιο ενδιαφέρον ιερό της Ιεράς Οδού, που με σιγουριά έχει ταυτιστεί, είναι εκείνο της Αφροδίτης με τις σκαλισμένες μέσα στους βράχους κόγχες, που χρησιμοποιούνταν για την τοποθέτηση των αναθημάτων, πολλά εκ των οποίων βρέθηκαν στην ανασκαφή( εικόνες 231-234). Το τετράγωνο τέμενος με το όμορφο τείχος διαστάσεων 15 x 25 μ., το οποίο βρισκόταν στην άλλη πλευρά της αρχαίας Οδού, έναντι του Ιερού, χρησίμευε πιθανότατα ως κατάλυμα φυλάκων, και μάλλον πρέπει να ταυτιστεί με το αξιοθέατο τείχος « από ακατέργαστες λίθους », τείχος αργών λίθων θέας άξιον, που αναφέρει ο Παυσανίας( Ι, 37, 7).
Από το Ιερό της Αφροδίτης ξεκινά ένας ανηφορικός δρόμος, ο οποίος θα μπορούσε να καταπονήσει βιαστικούς οδοιπόρους, έως το ύψος της λίμνης Κουμουνδούρου, και έπειτα ώσπου να ξαναβρεθούν στην Ιερά Οδό. Η λίμνη αυτή μαζί με μία άλλη στα δυτικά της ανήκαν κατά την αρχαιότητα στο Ιερό της Ελευσίνας. Και οι δύο ονομάστηκαν ρειτοί( εικόνες 239-240). Ήταν αφιερωμένες