Πρώτες ημέρες στη Θεσσαλονίκη
Καραμπουρνού , Θεσσαλονίκη 14 Γενάρη 1923
Σεβαστέ μου παππού , Δεν έχω λάβει καθόλου νέα σου και δεν ξέρω αν μαθαίνεις κι εσύ τα δικά μας . Πέρασαν τόσοι μήνες από την τραγική μέρα που μπήκαμε στο γεμάτο καράβι , αφήνοντας πίσω μας εσένα , ανήμπορο να ταξιδέψεις μαζί μας και την λατρεμένη μας Σμύρνη , τυλιγμένη στις φλόγες . Βλέποντας την πολυαγαπημένη μας πόλη να καταστρέφεται μπροστά στα δακρυσμένα μάτια μας και γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια για το τι μας περιμένει στο μέλλον , ταξιδέψαμε για τη νέα μας πατρίδα .
Φτάνοντας στο πολύβουο λιμάνι της Θεσσαλονίκης σε τραγική κατάσταση , βρόμικοι και πεινασμένοι , εξουθενωμένοι μετά από ένα πολυήμερο ταξίδι , μας υποδέχτηκαν εχθρικά και με καχυποψία και μας μετέφεραν όλους στο λοιμοκαθαρτήριο . Μας εξέτασαν οι γιατροί , γιατί πολλοί ήταν άρρωστοι από την πείνα και τις κακουχίες , μας έπλυναν , μας κούρεψαν με την ψιλή και μας έδωσαν ελάχιστο φαγητό από τα συσσίτια . Μας αποκαλούν « Τουρκόσπορους », ενώ εγώ ξέρω πως κι εμείς είμαστε Έλληνες .
Στον καταυλισμό υπάρχουν πάρα πολλές σκηνές και λίγες ξύλινες καλύβες όπου μένουν στοιβαγμένες πολλές οικογένειες μαζί . Στη δική μας τη σκηνή κοιμόμαστε , μαζί με άλλους άγνωστους , όλα τα αδέλφια μαζί στρωματσάδα στο πάτωμα και νιώθουμε πολύ στριμωγμένοι . Στις αρχές ήταν ανυπόφορη η ζέστη και το νερό ελάχιστο . Τώρα όμως κάνει πολύ κρύο και έχουμε ένα μοναδικό μαγκάλι που βάζουμε κάρβουνα μέσα , για να ζεστάνει ολόκληρη την σκηνή . Μια φορά μια παράγκα πήρε φωτιά και από τότε φοβάμαι πολύ μην καούμε κι εμείς . Όταν βρέχει , στάζουν νερά και γινόμαστε μούσκεμα .
Κάθε βράδυ βλέπω τη μητέρα να κλαίει βουβά στην ποδιά της και να προσεύχεται στην Παναγία να μας προστατεύει να μην αρρωστήσουμε από την πείνα . Ο πατέρας όλη την ημέρα είναι σκεπτικός , ψάχνει μάταια για δουλειά και νιώθει ξένος στην ίδια του την πατρίδα . Δε χάνουν , όμως , την ελπίδα τους και περιμένουν τη στιγμή που θα φύγουμε από εδώ . Μας υποσχέθηκαν πως θα μας δώσουν σπίτια και κτήματα στη Μακεδονία και ανυπομονώ να πάμε στο νέο μας σπιτικό και να αρχίσει πάλι το σχολείο .
Παππού μου , κάθε μέρα είσαι στην προσευχή μου και εύχομαι να είσαι γερός . Μου λείπει πολύ το σπίτι μας , η αυλή με την ολάνθιστη λεμονιά , τα ξέγνοιαστα παιχνίδια στα σοκάκια . Ξεριζωθήκαμε σε μια νύχτα , φύγαμε σαν κυνηγημένοι και τα αφήσαμε όλα πίσω μας . Σου υπόσχομαι πως θα γυρίσω σύντομα για να σε φέρω κοντά μας . Δε θα αργήσει η ημέρα που θα ανταμώσουμε όλοι μαζί .
Με εκτίμηση , ο εγγονός σου , Λευτέρης
ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΔΕΛΛΉΒΕΗΣ α4
ΑΦΙΕΡΏΜΑΤΑ - PROJECTS
79