Η τελευταία μου ελπίδα …
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΝΤΖΑΝΙΒΟΥ α3
Αγαπημένη μου Λυδία ,
Η Σμύρνη κάηκε , καταστράφηκε , χάθηκε ! Δεν έχει μείνει πλέον τίποτα . Μαζί της χάθηκαν φίλοι , συγγενείς , αναμνήσεις και όνειρα . Ο άντρας μου και οι δύο γιοι μου , ο Στράτος και ο Γιάννης , έμειναν με τον πατέρα τους στην αποβάθρα πριν προλάβουμε με την Κατερίνα να τους τραβήξουμε μαζί μας στο πλοίο . Δεν θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί να τους έχει συμβεί ! Κι αν τους έπιασαν οι Τούρκοι και τους σκότωσαν ; Αν τους βασάνισαν ; Αν τους έσυραν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας ως σκλάβους ; Προτιμώ να ελπίζω πως κατάφεραν να μπουν σε ένα από τα επόμενα καραβάκια και πως θα συναντηθούμε στην Ελλάδα !
Ωστόσο , όσο περνάνε οι μέρες αρχίζω να χάνω την αισιοδοξία μου . Ζούμε στον προσφυγικό συνοικισμό πάνω από έναν μήνα και δεν έχουμε μάθει νέα τους ! Η Κατερίνα έχει καταλάβει τις ανησυχίες μου ! Δεν είναι πλέον μικρό παιδί ! Συμμερίζεται το άγχος μου που μέρα με τη μέρα μετατρέπεται σε απόγνωση ! Εξακολουθώ , ωστόσο , να μην της μιλάω ανοιχτά για αυτό το θέμα . Πώς θα μπορούσα να της πω ότι ο πατέρας και οι μεγάλοι αδελφοί της μπορεί να χάθηκαν για πάντα ; Δεν αντέχω να το αποδεχτώ ούτε εγώ ! Οι αναμνήσεις από την όμορφη Σμύρνη με στοιχειώνουν ! Συνεχίζω να αναπολώ την παλιά μου καθημερινότητα με την οικογένειά μου που τώρα χωρίστηκε .
Οι τακτικές βόλτες στην προκυμαία , τα πλούσια γεύματα στα ταβερνάκια , οι κυριακάτικες επισκέψεις στην εκκλησία , ακόμα και τα καθημερινά οικογενειακά μας τραπέζια … ‘ Όλα έχουν γραφτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου και στη σκέψη ότι οι στιγμές αυτές δεν θα ξαναγυρίσουν πίσω , πληγώνομαι βαθιά !
Δεν πρέπει όμως να αφήνω τον εαυτό μου να παρασύρεται από όλα αυτά . Η προτεραιότητά μου τώρα είναι η κόρη μου ! Θέλω η Κατερίνα να συνεχίσει κανονικά την εκπαίδευσή της και να φύγει επιτέλους από αυτόν τον άθλιο συνοικισμό ! Γι ’ αυτό σου γράφω αυτή την επιστολή .
Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν μπορείς να μας φιλοξενήσεις στο σπίτι σου στην Κηφισιά - τουλάχιστον προσωρινά , μέχρι να βρω μια μόνιμη δουλειά και να καταφέρουμε να εγκατασταθούμε σε ένα δικό μας μέρος ! Το ξέρω ότι αυτό που σου ζητάω σου είναι δύσκολο , αλλά πραγματικά βρισκόμαστε σε τεράστια ανάγκη . Είσαι η τελευταία μου ελπίδα !
Με εκτίμηση , Η ξαδέλφη σου Μαρία Καραπάνου
ΜΑΡΙΆΝΝΑ ΚΥΡΚΙΛΉ γ2
ΑΦΙΕΡΏΜΑΤΑ - PROJECTS
75