ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
τον αδελφό του και ήταν πρόθυμος να πυροδοτήσει μια επανάσταση η οποία θα μπορούσε να διαλύσει την οθωμανική αυτοκρατορία, για το οποίο πάλευαν και θα παλεύουν πολύ τσάροι μέχρι και την διάλυση της αυτοκρατορίας.
Έτσι ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στις παραδουνάβιες ηγεμονίες( οι οποίες ήταν υποτελείς στους Οθωμανούς) διαβαίνοντας τον Δούναβη ποταμό και σημειώνοντας πολλές νίκες με αποκορύφωμα την άλωση της Ανδριανούπολης( πρώην πρωτεύουσας των Οθωμανών). Έτσι προκειμένου να ανακτήσουν την πρώην πρωτεύουσα υπέγραψαν συνθήκη της οποίας ένας από τους όρους ήταν η αναγνώριση της ελληνικής πολιτείας. Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε μέχρι και την άνοδο του Γεώργιου Ά στον θρόνο.
Από όλα αυτά καταλαβαίνουμε πως η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της επανάστασης και ευρύτερα κατά τον 19ο αιώνα έπρεπε να σταθεί μόνη της στα πόδια της καθώς δεν είχε σταθερούς συμμάχους.
Από Αποικίες σε υπερπόντιες κτήσεις:
Στο μεταίχμιο από τον 18ο-19ο άκμασαν οι αυτοκρατορίες της Ευρώπης, Βρετανική, Γαλλική, Ισπανική, Αυστριακή, Ρωσική, αλλά τι τις οδήγησε στην ακμή; Η Βρετανία, Γαλλία και η Ισπανία μέσα σε δύο αιώνες( 17ος – 18ος) κατάφεραν να αποκτήσουν σε κάθε γωνία του κόσμου, από την Ασία ως την Αφρική και από την Αμερική ως την Ωκεανία, τις περιβόητες αποικίες. Κατά τον 20ο αιώνα θεωρείται ότι άφησαν τις αποικίες και έγιναν ανεξάρτητες, αυτό όμως αληθεύει; Ο αποχωρισμός των αποικιών δεν έγινε μαζικά, αλλά σταδιακά. Οι υπερδυνάμεις αποχωρίστηκαν τις μη πιο σημαντικές αποικίες αρχικά, και αποχωρίστηκαν τελευταίες τις πιο ζωτικές για το κράτος και αυτές που δεν διεκδίκησαν την ανεξαρτησία τους. Παρόλο που οι πρώην μεγάλες δυνάμεις θεωρείται ότι τη σημερινή εποχή δεν έχουν στην κατοχή τους αποικίες, αλλά υπερπόντιες κτήσεις, οι οποίες αποτελούν στρατηγικά σημεία στις πρώην αποικίες, από τα οποία ελέγχουν το εμπόριο στην τοπική περιοχή και σημαντικούς θαλάσσιους δρόμους. Οι σημερινές υπερπόντιες κτήσεις αποτελούν κυρίως μικρά νησιά στους μεγάλους ωκεανούς και μικρά ακρωτήρια, τα οποία λανθασμένα τα θεωρούμε « βάσεις ».
Σήμερα, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ισπανία κατέχουν σε όλο τον κόσμο στρατηγικά νησιά και περάσματα, των οποίων ο πληθυσμός είτε είναι αμελητέος, είτε δεν υπάρχει και αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουν εξεγερθεί, για τη διεκδίκηση της ελευθερίας τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην περιοχή μας είναι η πρώην βρετανική αποικία της Κύπρου. Οι Βρετανοί, όταν έφυγαν από την Κύπρο, δεν έφυγαν από ολόκληρο το νησί, αλλά κράτησαν δύο στρατηγικά σημεία, το Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια, προκειμένου να ελέγχουν την Ανατολική Μεσόγειο και τη διώρυγα του Σουέζ.
Οι δύο αυτές περιοχές, είναι σε εμάς γνωστές ως βάσεις, αλλά αποτελούν υπερπόντιες κτήσεις των Βρετανών με τον τοπικό τους Αρμοστή( διοικητή). Στις περιοχές αυτές κατοικούν 11.000 Κύπριοι, οι οποίοι εργάζονται και ζουν εντός των « Βρετανικών Βάσεων ». Οι άνθρωποι που ζουν σε όλες τις υπερπόντιες κτήσεις, εργάζονται, δραστηριοποιούνται και ζουν με τον ίδιο τρόπο, όπως και οι άνθρωποι που ζουν στο κράτος( π. χ. Κύπρος).
Οι αποικίες λοιπόν δεν έχουν εξαφανιστεί στις μέρες μας, αλλά έχουν ελαχιστοποιηθεί. Οι πρώην αυτοκρατορίες διατηρούν μικρές, στρατηγικές κτήσεις προκειμένου να ελέγχουν την παγκόσμια ναυτιλία μέσω των περασμάτων.
Ευριπίδης Αντωνίου β4
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
83