ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
Το κυνήγι της τελειότητας
άνθρωπος είναι από τη φύση του « ατελές
Ο ον ». Είναι μια παραδοχή που η θεολογική σκέψη μας γνωστοποίηση με κάθε τρόπο μελετώντας τα ιερά κείμενα, αφού η ατέλεια που συνοδεύει τον άνθρωπο αποτέλεσε την αιτία της πνευματικής του πτώση και το διωγμό του από τον παράδεισο. Έτσι έγινε από νωρίς φανερό ότι η τελειότητα ανήκει μόνο στον θεό ενώ άνθρωπος καλείται σε ένα διαρκή αγώνα για ηθική και πνευματική ανύψωση. Παρ’ όλα αυτά πολλοί άνθρωποι παίρνουν μεγάλο μέρος, αν όχι όλη τη ζωή τους σε ένα αέναο κυνήγι τελειότητας πιστεύοντας ότι μόνο τότε η ζωή τους θα αξίζει ή θα είναι αληθινά ευτυχισμένοι.
Είναι γεγονός ότι επιθυμία για πρόοδο και αυτοβελτίωση είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση και σε μεγάλο βαθμό είναι η κύρια αιτία των επιτευγμάτων της ανθρωπότητας. Ήδη από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι προσπαθούν να διακρίνουν τα όρια και τις δυνατότητες των ανθρώπων. Ο Σωκράτης με την γνωστή του ρήση « εν οίδα ότι ουδέν οίδα » αναγνωρίζει έμμεσα την ανθρώπινη ατέλεια και τα όρια της γνώσης. Αντίθετα ο Αριστοτέλης παρουσιάζει μια πιο ρεαλιστική διάθεση αφού υποστηρίζει ότι η αρετή και η ολοκλήρωση του ανθρώπου έρχεται μέσα από την διαρκή άσκηση και προσπάθεια, ως αποτέλεσμα της εύρεσης του μέτρου και όχι της τελειότητας. Παρά την έμφυτη λοιπόν ατέλεια, ο άνθρωπος σπαταλάει τη ζωή του κυνηγώντας την τελειότητα σε κάθε πτυχή της ζωής.
Εκείνο που καλείται κάποιος να μελετήσει είναι αν η επιθυμία του ανθρώπου να αγγίξει το τέλειο, έχει θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα στη ζωή του. Όπως συμβαίνει και σε πολλά άλλα πράγματα, το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Έτσι η επιθυμία αυτή μπορεί για κάποιον να αποτελέσει κινητήρια δύναμη που οδηγεί στην πρόοδο, τη δημιουργία και την ευημερία. Όταν όμως η επιθυμία αυτή μετατρέπεται σε υπερβολική απαίτηση και μόνη από τον εαυτό του και συνοδεύεται από το άγχος, την απογοήτευση και το φόβο απέναντι στο λάθος, τα πράγματα γίνονται πολύ σοβαρά και μπορούν να βλάψουν την ευημερία και την υγεία του ατόμου.
Το φαινόμενο αυτό δυστυχώς έχει εξαπλωθεί και σε μικρότερες ηλικίες, όπως στο σχολικό περιβάλλον και επηρεάζει την καθημερινότητα των
μαθητών. Η πίεση για άριστες επιδόσεις κυριαρχεί μέσα στην σχολική κοινότητα και οι απαιτήσεις γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες τόσο από την πλευρά των καθηγητών όσο και από την πλευρά των γονιών. Το σχολείο έχει πάψει να αποτελεί φορέα αξιών, αφού από εκεί μέσα αρχίσει να υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι το τέλειο αποτέλεσμα έχει αξία. Όλοι έχουν πια ξεχάσει ότι η πραγματική μάθηση γεννιέται μέσα από την προσπάθεια, τις δυσκολίες και την αποτυχία. Κανείς δε μας λέει πια ότι τα λάθη δεν αποτελούν σημάδια ανικανότητας, αλλά σκαλοπάτια που οδηγούν στην γνώση και στην προσωπική εξέλιξη. Επιπλέον, οι ατέλειες είναι εκείνες που κάνουν τον άνθρωπο αυθεντικό και μοναδικό. Μέσα από αυτές μαθαίνουμε να έχουμε κατανόηση στο συνάνθρωπό μας και να αποκτούμε αξίες όπως να είμαστε ταπεινοί και να δείχνουμε αλληλεγγύη.
Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι το κυνήγι της τελειότητας μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε παγίδα που θα επηρεάσει ολόκληρη τη ζωή μας. Καλό θα είναι αντί να αποζητούμε το άπιαστο, το προσπαθούμε μέρα με τη μέρα να γινόμαστε όλο και καλύτεροι πρώτα για τον εαυτό μας και μετά για τους άλλους. Το σημαντικότερο δεν είναι να γίνουμε τέλειοι, αλλά να αποδεχτούμε και να συμβιβαστούμε με την ανθρώπινη ατέλεια.
Θάλεια Τσιάρα β3
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
71