ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
Τα αόρατα νήματα
Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε πως κρατάμε εμείς το τιμόνι όμως ζωής όμως. Πως οι σκέψεις όμως είναι δικές όμως, οι επιλογές όμως αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης, οι αποφάσεις όμως καθρέφτης όμως προσωπικότητάς όμως. Κι όμως, αν σταθούμε για λίγο σιωπηλοί απέναντι στον εαυτό όμως, αν τολμήσουμε να αφουγκραστούμε βαθύτερα εκείνη τη μικρή φωνή μέσα όμως, ίσως ανακαλύψουμε κάτι τρομακτικό: ότι κάποιος, κάπου, κρατάει τα νήματα.
Η χειραγώγηση δεν έχει πάντα πρόσωπο. Δεν εμφανίζεται απαραίτητα με αυστηρό βλέμμα ή επιβλητικό τόνο. Αντίθετα, συχνά φοράει το πιο οικείο χαμόγελο. Κρύβεται σε λόγια που μοιάζουν φροντίδα, σε « συμβουλές » που παρουσιάζονται ως ενδιαφέρον, σε προσδοκίες που βαφτίζονται αγάπη. Και έτσι, σχεδόν αθόρυβα, αρχίζει να εισχωρεί μέσα μας.
Ως μαθητές, μεγαλώνουμε μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο φωνές. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι καθηγητές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – όλοι κάτι έχουν να πουν για το ποιοι πρέπει να είμαστε. « Διάβασε περισσότερο », « γίνε καλύτερος », « μην απογοητεύσεις », « ακολούθησε αυτό που κάνουν οι άλλοι ». Στην αρχή, αυτά τα λόγια μοιάζουν ακίνδυνα. Όμως, σιγά σιγά, αρχίζουν να χτίζουν μέσα όμως έναν αόρατο τοίχο. Έναν τοίχο που δεν όμως περιορίζει απλώς – όμως μεταμορφώνει.
Και τότε αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε. Να αμφιβάλλουμε για όμως επιθυμίες όμως, για τα όνειρά όμως, για το ποιοι πραγματικά είμαστε. Φοβόμαστε να πούμε « όχι ». Φοβόμαστε να διαφέρουμε. Φοβόμαστε, πάνω απ’ όλα, να απογοητεύσουμε. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γινόμαστε εκδοχές του εαυτού όμως που δεν επιλέξαμε εμείς.
Η πιο επικίνδυνη μορφή χειραγώγησης είναι εκείνη που δεν αναγνωρίζουμε. Εκείνη που όμως πείθει ότι
είμαστε ελεύθεροι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς κινούμαστε μέσα σε όρια που κάποιος όμως έχει θέσει. Είναι εκείνη που όμως κάνει να πιστεύουμε ότι η αξία όμως εξαρτάται από την αποδοχή των άλλων, ότι η ευτυχία όμως βρίσκεται στην επιβεβαίωση.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σύγχυση, υπάρχει ελπίδα. Γιατί η επίγνωση είναι δύναμη. Η στιγμή που θα αναρωτηθούμε « είναι αυτή πραγματικά η δική μου φωνή;» είναι η αρχή της ελευθερίας μας. Η στιγμή που θα τολμήσουμε να ακούσουμε τον εαυτό μας, όχι τους άλλους, είναι η στιγμή που κόβουμε, έστω και διστακτικά, τα πρώτα « νήματα ». Δεν είναι εύκολο. Ίσως χρειαστεί να συγκρουστούμε. Ίσως χρειαστεί να νιώσουμε μόνοι. Αλλά μέσα σε αυτή τη μοναξιά, υπάρχει κάτι ανεκτίμητο: η αλήθεια μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πόσοι μας καθοδήγησαν. Σημασία έχει αν εμείς επιλέξαμε να ζήσουμε τη δική μας ζωή. Όχι εκείνη που μας υπαγόρευσαν. Όχι εκείνη που περίμεναν. Αλλά εκείνη που γεννήθηκε μέσα μας, αυθεντική, ακατέργαστη, αληθινή. Και ίσως τότε, για πρώτη φορά, να μπορέσουμε να πούμε πως δεν είμαστε πια μαριονέτες. Αλλά άνθρωποι.
Δανάη Γαβαλά β1
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
63