Aφιέρωμα Παιχνίδι
Το παιχνίδι του έρωτα
έρωτας μοιάζει με ένα παιχνίδι που ξεκινά χωρίς οδηγίες. Στην αρχή όλα φαίνο-
Ο
νται εύκολα γιατί επικρατεί το συναίσθημα του ενθουσιασμού, δηλαδή οι πράξεις είναι πιο αυθόρμητες: ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μία τυχαία στιγμή που αποκτάει σημασία. Είναι η φάση που κανείς δεν σκέφτεται στρατηγικά, όλα κυλούν φυσικά, σχεδόν αθώα, σαν να μην υπάρχει τίποτα το τρομακτικό και το αξεπέραστο. Όσο όμως το συναίσθημα μεγαλώνει, το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται πιο περίπλοκο. Οι σκέψεις μπαίνουν ανάμεσα στις πράξεις και κάθε κίνηση αποκτά βάρος που μπορεί να θίξει τον άλλoν και να τον ενοχλήσει. Έτσι χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να παίζουμε ρόλους. Προσπαθούμε να φαινόμαστε πιο αδιάφοροι ή πιο δυνατοί από ό, τι μπορούμε ή είμαστε, χτίζοντας έτσι μια εικόνα που θεωρούμε πιο ασφαλή. Όμως τότε αρχίζουν οι δυσκολίες γιατί παρουσιάζουμε έναν ψεύτικο εαυτό που κάποια στιγμή θα λυγίσει και θα έχει χαθεί ήδη πολύτιμος χρόνος. Μέσα σε αυτό το παιχνίδι, γεννιούνται μικρές
στρατηγικές που συχνά μπερδεύουν αντί να φέρνουν πιο κοντά τους ανθρώπους. Οι καθυστερημένες απαντήσεις, οι μισές αλήθειες, οι σιωπές που περιμένουν να διαβαστούν σωστά. Πίσω όμως από όλα αυτά κρύβεται συνήθως ο ίδιος φόβος: μήπως εκτεθούμε και δεν βρούμε ανταπόκριση. Και έτσι, αντί να δημιουργείται σύνδεση, δημιουργείται απόσταση. Κάτι σαν ένα παιχνίδι που παίζεται χωρίς πραγματικό νικητή. Και τις περισσότερες φορές η κατάληξη δεν είναι καλή γιατί στο τέλος κυριαρχεί ο εγωισμός και το πείσμα που σπάει κάθε δεσμό μεταξύ δυο ανθρώπων. Ίσως το πιο δύσκολο βήμα είναι να σταματήσεις να παίζεις. Να αφήσεις στην άκρη τους ρόλους και να δείξεις τον εαυτό σου όπως είναι γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να νιώθει ένας άνθρωπος ο εαυτός του διότι νιώθει ελεύθερος. Επειδή ο έρωτας δεν χρειάζεται τεχνικές για να υπάρξει χρειάζεται αλήθεια, κατανόηση και υπομονή! Και όταν αυτά εμφανιστούν το παιχνίδι παύει να έχει σημασία.
Νίκη Βλαχάκη Α2 Γεωργία Τσολακίδη Α3
Aφιέρωμα Παιχνίδι
11