ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
τως, προτιμάει να δείχνει τυφλή εμπιστοσύνη στην βούληση όλων αυτών των ανέμων που τον προσεγγίζουν.
Οι άνεμοι αυτοί είναι όλα τα ευμετάβλητα, πρόσκαιρα ήθη που παρατηρούμε να επιβάλλονται γύρω μας. Ο νέος πετάει, ταξιδεύει και το απολαμβάνει, χωρίς να αντιλαμβάνεται την λαθεμένη ρότα που έχει χαράξει. Αυτό γιατί τη μέρα που έκοψε τις ρίζες του, σταμάτησε να αναπτύσσεται, να λαμβάνει θρεπτικά συστατικά και νερό από τη γη και αρκέστηκε στις αμφιβόλου ποιότητας προσλαμβάνουσες- σε δηλητήρια. Στην περίπτωση, όμως, που ο νέος δεν ανατρέψει τους δεσμούς του με τη παρτίδα, τότε θα αναπτυχθεί, θα φτάσει ψηλά και θα ανθίσει, τότε θα φτάσει σε όλον τον κόσμο. Μόνον τότε, όταν δηλαδή θα ξέρει ποιος είναι και πως ανήκει στο ελληνικό έθνος, θα μπορεί να αντιληφθεί και την ταυτότητα των υπολοίπων, θα μπορεί να είναι μέλος της παγκόσμιας κοινωνίας. Αλλιώς θα τον πάρει ο αέρας.
Κι αν είσαι έφηβος και σε έχει παρασύρει ο αέρας, κρατήσου γερά κόντρα στη θύελλα απ’ τα άλλα δέντρα και ξανά ρίζωσε. Η πατρίδα, το έθνος και τα ιδεώδη είναι πάντα εδώ για να σε οδηγήσουν. Όχι για να σε κρατήσουν πίσω, μα για να σε στηρίξουν, να σε ωθήσουν να φτάσεις μακριά, όχι για να σε έχουν πελάτη, όπως συμβαίνει στην παγκόσμια κοινωνία. Συνεπώς, όχι, η πατρίδα « δεν πουλάει »… Δεν είναι προϊόν για να « πουλάει ».
Άγγελος Μαλιώρης Α2
« Σχολικός Εκφοβισμός »
Ο σχολικός εκφοβισμός, ως κοινωνικό φαινόμενο βαθιά ριζωμένο στις διαπροσωπικές σχέσεις των μαθητών, συνιστά μία από τις πλέον ανησυχητικές εκδηλώσεις διαστρέβλωσης της παιδικής αθωότητας και της σχολικής καθημερινότητας. Πέραν της προφανούς βίας – είτε λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής είτε και διαδικτυακής – που ασκείται με συστηματικότητα και πρόθεση επιβολής, ο εκφοβισμός καταδεικνύει μια υποβόσκουσα παθογένεια στις δομές του εκπαιδευτικού συστήματος και, ενίοτε, στις οικογενειακές και κοινωνικές σταθερές των εμπλεκόμενων υποκειμένων.
Τα θύματα, εγκλωβισμένα σε ένα ασφυκτικό πλέγμα φόβου, ντροπής και ενοχής, βιώνουν μία πολυεπίπεδη διάβρωση της αυτοεκτίμησης, οδηγούμενα πολλές φορές σε απομόνωση ή ακόμα και αυτοκαταστροφικές τάσεις.
Οι θύτες, συχνά προερχόμενοι από περιβάλλοντα ελλιπούς συναισθηματικής καθοδήγησης ή και κακοποίησης, διοχετεύουν την εσωτερική τους αναστάτωση μέσω εξουσιαστικών συμπεριφορών, διαιωνίζοντας έναν φαύλο κύκλο επιβολής και σιωπής.
Η σχολική κοινότητα, ως θεσμικός και ηθικός πυλώνας διαπαιδαγώγησης, οφείλει να ενσκήψει με επαγρύπνηση, παιδαγωγική ευαισθησία και επιστημονική κατάρτιση στο φαινόμενο, θεσπίζοντας προληπτικούς μηχανισμούς, ενισχύοντας την ενσυναίσθηση και καλλιεργώντας μια κουλτούρα μηδενικής ανοχής απέναντι σε κάθε μορφή βίας.
Η αποδόμηση του εκφοβισμού προϋποθέτει όχι μόνον την καταστολή των συμπτωμάτων του, αλλά κυρίως την κατανόηση των αιτίων του και την ολιστική θεραπεία των πληγών που αφήνει στο ψυχισμό των παιδιών, διαμορφώνοντας ένα σχολείο ως εστία ασφάλειας, αλληλεγγύης και συνύπαρξης.
Αποστολάτου Λυδία α2
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
75