Ανάμεσα σε likes και μοναξιά
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
Το τέρας της αποξένωσης
Ζούμε σε μια κοινωνία μέσα στην οποία η αποξένωση μάς κυριεύει όλο και περισσότερο. Οι άνθρωποι είναι μοναχικοί και πασχίζουν να επιβιώσουν καθημερινά από το τέρας αυτής της αποξένωσης. Πολλοί, επομένως, χρησιμοποιούν το χιούμορ ορθώνοντας έτσι ένα ανάστημα μπροστά στο τέρας αυτό. Ας αρχίσουμε λοιπόν να έχουμε χιουμοριστική συμπεριφορά σιγά σιγά, για να ομορφαίνουμε την ημέρα μας.
Είναι φανερό ότι η σημερινή κοινωνία είναι εντελώς διαφορετική συγκρίνοντάς την με παλαιότερες εποχές. Ο Αντώνης Σαμαράκης έχει δηλώσει με την εξής φράση: « Ποτέ άλλοτε οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά και οι ψυχές τους τόσο μακριά » αυτήν την μετάβαση. Ειδικότερα, πριν από λίγες δεκαετίες οι γείτονες αποτελούσαν στήριγμα και ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε ένα κλίμα αγάπης και οικειότητας που φώτιζε τα πρόσωπα των ανθρώπων και στις δύσκολες στιγμές είχαν ο ένας τον άλλον. Παρ’ όλ’ αυτά κάτι πήγε στραβά και οι άνθρωποι ακόμη κι αν τους βλέπεις καθημερινά, ακόμη και αν μένουν κάτω από την ίδια στέγη, ακόμη και αν θέλεις να τους μιλήσεις, δεν μπορείς γιατί έχουν γίνει ψυχροί.
Το συμπέρασμα που βγάζει κανείς είναι ότι κανείς δε νοιάζεται για τους γύρω του. Εγώ ως παιδί βιώνω καθημερινά αυτό το φαινόμενο και με στενοχωρεί, γιατί διαπιστώνω πως η ενσυναίσθηση και η διάθεση προσφοράς εκλείπουν από τις σύγχρονες κοινωνίες. Το μόνο φάρμακο που γιατρεύει τον πόνο και την πληγή της αποξένωσης είναι το χιούμορ.
Ας ορθώσουμε, λοιπόν, ανάστημα μπροστά στο τέρας της αποξένωσης με χιούμορ!
Στελίνα Κασαπάκη γ2
Ανάμεσα σε likes και μοναξιά
Οι ζωές μας σε … μια οθόνη από την πρώτη καλημέρα στο
Instagram, ως το τελευταίο scroll στο TikTok,
Μια selfie με φίλους, ένα story με το φεγγάρι, ή ένα αυθόρμητο tweet, η έγκριση μετριέται σε likes, η αξία σε followers, κι η σιωπή … σε seen.
Όμως, πίσω από το φίλτρο της τελειότητας … ο εαυτός μας. Η αποδοχή δεν απαιτεί edit, η ευτυχία δεν είναι hashtag.
Ίσως ήρθε η ώρα να σηκώσουμε το βλέμμα από την οθόνη. Να ακούσουμε χωρίς ακουστικά. Να ζήσουμε χωρίς να το ανεβάσουμε. Γιατί η ζωή δεν είναι story. Είναι Π Α Ρ Ο Ν
Λίζα Δονούπογλου Β3
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
71