ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
θλίψη είναι ένα απόλυτο λογικό συναίσθημα και χρειάζεται αρκετός χρόνος μέχρι να αυξάνεται αισθανθούμε ξανά δυνατοί.
Πολύ συχνή αντίδραση σε μια δύσκολη απώλεια όπως είναι αυτή κάποιου γονέα είτε των παππούδων, είναι η άρνηση.
Η αντίδραση αυτή, τείνει να εμφανίζεται σε όλα τα στάδια της ζωής ενός ανθρώπου και λειτουργεί ως ένας μηχανισμός άμυνας προς τον πόνο και τη θλίψη.
Ιδιαίτερα στην περίοδο της εφηβείας, τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα και οι αντιδράσεις πιο απρόσμενες. Για τον λόγο αυτό, το να χάσει ένας έφηβος από τη ζωή του ένα αγαπημένο πρόσωπο μπορεί να έχει πολλές επιδράσεις στην ψυχολογία μιας κι και οι έφηβοι είναι τις περισσότερες φορές συναισθηματικά ευάλωτοι. Από τις συχνότερες αντιδράσεις σε ένα τέτοιο γεγονός είναι η ανεξήγητη οργή και η εσωστρέφεια, πράγματα που πολλές φορές καθιστούν τη χορήγηση βοήθειας σε εφήβους ακόμα πιο δύσκολη.
Πώς μπορεί όμως κανείς να διαχειριστεί την απώλεια; Πώς μπορεί κανείς να προετοιμαστεί για μια τέτοια στιγμή η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο και αλλάζει για πάντα τη ζωή του; Πώς γίνεται να σταματήσει κανείς να νιώθει πόνο; Αυτές είναι μερικές συχνές ερωτήσεις οι οποίες προκύπτουν μετά από το σοκ της απώλειας και όσο και να ψάξει κανείς μπορεί να μην καταφέρει ποτέ να βρει μια απάντηση. Η αλήθεια είναι πως ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι προετοιμασμένος.
Κάποιοι λένε πως για να εκτιμήσει κάποιος κάτι, θα πρέπει πρώτα να το στερηθεί και δυστυχώς αυτό συμβαίνει πολύ συχνά με ανθρώπους τους οποίους δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ποτέ πόσο τους αγαπούσαμε και πόσο σημαντικοί ήταν ωσότου αυτοί χάθηκαν. Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να εκμεταλλευόμαστε κάθε πολύτιμη ευκαιρία, να περνάμε ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπάμε, καθώς ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί...
Ο πόνος που νιώθουμε εκείνες τις στιγμές είναι τέτοιος που αισθανόμαστε πως τίποτε δεν έχει πλέον νόημα. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η θλίψη είναι ένα απόλυτο λογικό συναίσθημα και χρειάζεται αρκετός χρόνος μέχρι να αυξάνεται αισθανθούμε ξανά δυνατοί. Έτσι ακόμα πρέπει να δίνουμε χώρο και χρόνο στους ανθρώπους για να καταφέρουν να αποδεχτούν τη σκληρή πραγματικότητα ακόμα και να μην έχουμε την απαίτηση όλοι οι άνθρωποι να ξεπερνούν με ευκολία, τέτοιου είδους δυσκολίες.
Ο καλύτερος τρόπος για να συμπαρασταθεί κανείς, δεν είναι να πιέζει και να κατακρίνει τον άλλον προσπαθώντας να τον κάνει να σταματήσει να πενθεί, αλλά να τον αγκαλιάσει και να σταθεί δίπλα του για όσο χρειαστεί. Με αυτό τον τρόπο η δυσάρεστη αυτή η συνθήκη μπορεί να γίνει λιγότερο επώδυνη.
Συνοψίζοντας, η απώλεια είναι μια κατάσταση την οποία όλοι οι άνθρωποι θα βιώσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Δεν είναι κάτι εύκολο και απαιτεί αρκετό χρόνο για να συμφιλιωθεί κανείς με την ιδέα αυτή. Παρ όλα αυτά, ακόμα αν και κάποιοι άνθρωποι σταματήσουν να είναι πλέον μαζί μας η αγάπη μας για αυτούς δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει.
Το να έρχεσαι αντιμέτωπος με το θάνατο, σε οποιαδήποτε ηλικία, είναι ιδιαίτερα επώδυνο. Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι άνθρωποι που έχουν φύγει από τη ζωή συνεχίζουν να ζουν μέσα μας ακόμα μέσω της αγάπης που τρέφουμε για αυτούς, ακόμα η οποία είναι ανεξάντλητη και υπάρχει πάντοτε για να μας απαλύνει τον πόνο και να μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε.
Λυδία Φετάνη β5
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
67