ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
υποχρεώσεων και σχολικής ή κοινωνικής ζωής είναι συχνά δύσκολη. Συμπερασματικά, ο αθλητισμός αποτελεί έναν σημαντικό θεσμό που προσφέρει πολλαπλά οφέλη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, αρκεί να προσεγγίζεται με ισορροπία, σύνεση και σωστή καθοδήγηση.
Ο υγιής αθλητισμός δεν επιδιώκει μόνο τη νίκη ή την υπεροχή, αλλά κυρίως την προσωπική ανάπτυξη, τη συνεργασία και την ενδυνάμωση του χαρακτήρα. Η κοινωνία οφείλει να προωθεί τέτοιες μορφές άθλησης και να στηρίζει τη νέα γενιά, ώστε να συμμετέχει ενεργά και με ασφάλεια στον αθλητικό χώρο. Όταν ο αθλητισμός συνδυάζεται με ήθος και σωστές αξίες, μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος σύμμαχος για μια καλύτερη ζωή.
Δανάη Γαβαλά α1
Μα γιατί τόσα πρέπει;
Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι αλλά κυρίως οι έφηβοι βιώνουν εντονότερα και συχνότερα καταστάσεις άγχους. Όμως, το άγχος δεν προκύπτει τις περισσότερες φορές αναίτια, αλλά έρχεται ως αποτέλεσμα από το πειστικό πρόγραμμα και την υπακοή στα « πρέπει ».
Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ στο πώς αντιλαμβάνονται οι έφηβοι τα ασφυκτικά πλαίσια των « πρέπει » και ποιες επιπτώσεις έχει όλο αυτό στην καθημερινότητά τους. Ενώ πολλά παιδιά από τη νηπιακή τους ηλικία ονειρεύονται την περίοδο της εφηβείας, ως έναν μαγικό κόσμο στον οποίο νιώθουν ελευθερία και γνωρίζουν σταδιακά τον κόσμο, η πραγματικότητα σε διαψεύδει. Το ίδιο συνέβη και σε εμένα …
Καμιά φορά σκέπτομαι: « αυτός ήταν κόσμος που ονειρευόμουν;» Το άγχος των διαγωνισμάτων, της επιμέλειας και της οργάνωσης με απομακρύνουν πλήρως από τη χαρά, που πίστευα πως θα έπρεπε να έχω ως συναίσθημα την περίοδο αυτή. Όμως εδώ δεν κατακρίνω τους καθηγητές, διότι οι περισσότεροι παλεύουν με“ νύχια και με δόντια” για να κάνουν ό, τι μπορούν για ανθρώπους οι οποίοι θα προχωρήσουν σε μια κοινωνία που έχει μόνο“ ΠΡΕΠΕΙ”.
Αυτή η λεξούλα από μια πρώτη ματιά φαίνεται τόσο μικρή και ασήμαντη αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο « δυνατή », αφού σε προστάζει να κάνεις πράγματα και κινήσεις που ίσως θέλεις. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται αρκετό άγχος και ο κόσμος να μη χαίρεται πια όπως παλιά. Γι’ αυτό ήρθε η ώρα να πούμε ΟΧΙ στο « κοινωνικό πρέπει » και να βάλουμε στη θέση της τα δικά μας όρια με άλλες λέξεις, όπως: ΕΠΙΘΥΜΩ, ΘΕΛΩ, ΜΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.
Δήμου Ζωή α6
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
63