ΣΥΝ-ΟΜΙΛΟΥΜΕ ...
να βρεθούν μαζί με τους φίλους τους αλλά και με τον ξάδελφό τους τον Νίκο που στο Λαμαγάρι , ένα παραθαλάσσιο χωριό του νησιού . Όλο τον χειμώνα οι Κυριακές τους είναι βαρετές , όπως λένε οι ίδιες και πάντα ψάχνουν τρόπους να τις « ζωντανέψουν » και να τις κάνουν πιο ευχάριστες . Στο τέλος κάθε ημέρας η μία ρωτάει την άλλη Ευ-πό ή Λυ-πό και έτσι εκφράζουν τα συναισθήματά τους και μιλούν γι ’ αυτά με δικούς τους κώδικες ή χρησιμοποιώντας την « Βυζαντινή γλώσσα » όπως λένε χωρίς να τις καταλαβαίνουν οι μεγάλοι . Αντίθετα , όμως , με τις ημέρες του χειμώνα , το καλοκαίρι τους δεν είναι ποτέ βαρετό . Συναντιούνται με τους φίλους τους και τον ξάδελφό τους τον Νίκο που αφηγείται εκπληκτικές ιστορίες με το καπλάνι και περνούν ανέμελα τις διακοπές τους .
Όμως μια μέρα του Αυγούστου , η ζωή όλων , μικρών και μεγάλων αλλάζει απότομα όταν επιβάλλεται στην Ελλάδα η δικτατορία . Ο ξάδελφός τους ο Νίκος , ως επαναστάτης , έπρεπε να κρυφτεί . Τότε τα παιδιά ανέλαβαν πρωτοβουλίες , για να τον προστατέψουν . Τον βοηθούσαν τον Νίκο κρυφά από όλους έως ότου έφυγε στην Ισπανία .
Σε όλες αυτές τις εξελίξεις το καπλάνι στην κεντρική σάλα του σπιτιού παρακολουθούσε τα πάντα πότε με το γαλάζιο μάτι του ήρεμο και πότε με το μαύρο μάτι του , άγριο και τρομακτικό .
Οι πολιτικές εξελίξεις επηρέασαν τις ζωές όλων . Η δικτατορία του Μεταξά κλονίζει την παιδική αθωότητα . Η Μέλια και η Μυρτώ θα βρεθούν αντιμέτωπες με προβληματισμούς και καταστάσεις , οι οποίες θα τις ωριμάσουν . Τα βράδια την ώρα που κάνει η μία στην άλλη την ερώτηση Ευ-πο , Λυ-πο φαντάζονται να έχουν φτερά σαν του Ίκαρου , να πετούν από χώρα σε χώρα και να ρωτούν όλα τα παιδιά του κόσμου . ΕΥ-ΠΟ ; ΛΥ-ΠΟ ;
Και πόσο θα ήθελαν όλα τα παιδιά του κόσμου να φωνάζουν ΕΥ-ΠΟ , ΕΥ-ΠΟ !!!!
« Το ψέμα », Ζωρζ Σαρή
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ α4
Ένα από τα βιβλία που με συγκίνησε και τράβηξε το ενδιαφέρον μου είναι « Το ψέμα » της Ζωρζ Σαρή . Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη . Περιγράφει
με καθηλωτικό τρόπο την ιστορία μιας δεκαπεντάχρονης μαθήτριας , της Χριστίνας , η οποία έμενε αρχικά στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους γονείς της , έως ότου εκείνοι χώρισαν και αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Αθήνα μαζί με τη μητέρα της . Οι αλλαγές αυτές για μια έφηβη , φάνταζαν η ίδια η καταστροφή . Ένιωθε ότι χάθηκε όλος ο κόσμος της .
Στην Αθήνα πλέον , καλείται να αντιμετωπίσει ένα καινούργιο σχολικό περιβάλλον σε ένα ιδιωτικό σχολείο , με δεδομένα εντελώς διαφορετικά από εκείνα που γνώριζε μέχρι τότε . Η προσαρμογή , δύσκολη . Η Χριστίνα , η ηρωίδα , βιώνει θλίψη αλλά και συναισθήματα ντροπής για τη νέα της πραγματικότητα και έτσι βρίσκει ως τρόπο διαφυγής , το ψέμα . Πλάθει λοιπόν , μια ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό της και κρύβεται πίσω από αυτήν για να νιώσει ασφαλής . Το δεκαπεντάχρονο κορίτσι βρίσκεται στο τέλος της παιδικής της ηλικίας και στο κατώφλι του κόσμου των μεγάλων .
Η αλήθεια για την οικογενειακή και οικονομική της κατάσταση , τη βασανίζει και θέλει με κάθε τρόπο να την αποκρύψει από τους συμμαθητές της . Αυτό , την οδηγεί σε αυθόρμητα και συνεχόμενα ψέματα σχετικά με τη ζωή της , για τα οποία όμως , δε νιώθει καθόλου υπερήφανη . Κάποια μέρα , έρχεται αντιμέτωπη με ένα δύσκολο δίλημμα . Κατηγορείται άδικα από μια συμμαθήτριά της-φίλης της για κάτι ιδιαίτερα άσχημο . Η Χριστίνα με κάποιον τρόπο γνωρίζει την αλήθεια , αν όμως την αποκαλύψει , αποκαλύπτονται και τα ψέματά της . Η σύγκρουση μέσα της είναι τεράστια . Στο τέλος όμως έχει πάρει την απόφασή της , θα πει την αλήθεια με κάθε κόστος . Όταν το πράττει , ο κόσμος της φωτίζεται , νιώθει ανακούφιση και όλα γίνονται πολύχρωμα . Οι συμμαθητές της την αγκαλιάζουν και τα τείχη της γκρεμίζονται …
Πραγματικά , ένα συγκλονιστικό βιβλίο , μια απλή ιστορία , αλλά τόσο δυνατή . Ο καθένας θα μπορούσε να ταυτιστεί με την ηρωίδα . Πολλές φορές , όλοι νιώθουμε την ανάγκη να κρυφτούμε πίσω από μικρά , αθώα ψέματα , για να παρουσιάσουμε μια εικόνα που θα μας κάνει πιο αποδεκτούς και αρεστούς στους γύρω μας . Το βιβλίο αυτό , με το διδακτικό του περιεχόμενο και τα βαθιά του νοήματα , μάς δείχνει ότι τελικά η αλήθεια είναι αυτή που μάς οδηγεί στην ευτυχία , τη χαρά και την αναγνώριση .
ΒΊΚΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ α1
ΣΥΝ-ΟΜΙΛΟΥΜΕ ...
93