«Κάνω πρόβα στο μπάνιο τον ευχαριστήριο
λόγο μου ως Νομπελίστρια»
«Τι κι αν είμαι μόνο 25 ετών; Έχω
ήδη κερδίσει ένα Όσκαρ, ένα
Πούλιτζερ και ένα Grammy για...
οτιδήποτε – δεν έχει σημασία
η κατηγορία στην οποία ήμουν
υποψήφια, σε όλα ήμουν υπέροχη!
Βασικά, δεν με νοιάζουν τόσο
πολύ οι ίδιες οι διακρίσεις όσο μου
αρέσει να τις αποδέχομαι! Ναι, αυτό
είναι το στοιχείο που με διασκεδάζει
και γι’ αυτό μπροστά στον καθρέφτη
Οι συμβατικοί
άνθρωποι
ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΎΝ ΝΑ
ΕΊΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΊ,
ΓΙΑΤΊ ΦΟΒΟΎΝΤΑΙ ΝΑ
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΣΟΥΝ ΤΟΝ
ΕΑΥΤΌ ΤΟΥΣ!
«Σφυρίζω συνέχεια»
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, συνεχώς παίζει
στο κεφάλι μου ένα τραγούδι. Σαχλό ή όχι, από κάποιον
καλλιτέχνη ή ακόμα και από μια διαφήμιση, το αυτί μου
τα “κοπιάρει” όλα με ευκολία και στέλνει μήνυμα στον
εγκέφαλό μου να τα επαναλαμβάνει όλη την ημέρα. Μια
φορά, θυμάμαι, μου είχε κολλήσει για δύο ολόκληρες
ημέρες ένα τζιγκλάκι από μια ταινία του Θ. Βέγγου που
έλεγε “Τρώτε μακαρόνια, τρώτε μακαρόνια”, σε μια φοβερή
σκηνή, την οποία έφερνα στο μυαλό μου και γελούσα
κρυφά. Στο σχολείο ήμουν σε μια μουσική μπάντα και
έπαιζα ντραμς. Χάρη σε αυτό, ξεκίνησα πια μηχανικά να
χτυπάω ρυθμικά και τα δάχτυλά μου, συνήθεια που τους
έκανε όλους έξαλλους, ακόμα και μένα κάποιες φορές! Στα
30 μου εγκατέλειψα αυτή τη συνήθεια, αλλά άρχισα, χωρίς
να το καταλάβω, να σφυρίζω. “Mπαμπά, έχεις σφυρίξει
αυτό το σκοπό πενήντα φορές”, μου είπε μια μέρα η 7χρονη
κόρη μου με αγανάκτηση. Τότε το συνειδητοποίησα, αλλά
δεν πτοήθηκα από αυτή τη διαπίστωση. Μπορώ να πω ότι
πλέον έχω αποκτήσει και καλό… ρεπερτόριο! Νομίζω πως έχω μια καλή…
αντιεπιστημονική εξήγηση! Ως
πατέρας και ως επαγγελματίας, είχα συνεχώς τα χέρια
μου απασχολημένα με
κάτι. Είτε άλλαζα τα μωρά,
είτε έπαιζα μαζί τους, είτε
οδηγούσα, είτε έγραφα
στον υπολογιστή. Αλλά
μπορεί όλο αυτό να οφείλεται
και στην κρυφή μου επιθυμία
να περάσω αυτή μου την αγάπη
για τη μουσική στα παιδιά μου· σαν να προσπαθώ να την εγγράψω στο DNA τους με αυτό τον τρόπο.
Μέχρι στιγμής, η κόρη μου συνεχίζει και παραπονιέται για
αυτή μου τη συνήθεια, αλλά ο γιος μου, που είναι 4, μου
κάνει ακόμα και παραγγελίες – κυρίως για το ορχηστρικά
κομμάτια του “Star Wars”! Και το πιο απίθανο είναι πως με
καμάρι λέει στους έκπληκτους φίλους μου και συγγενείς
πως μια μέρα θα γίνει και αυτός ένας τέλειος “σφυρικτής”,
όπως ο μπαμπάς του!».
-Ιάκωβος, 40 ετών
του μπάνιου μου βγάζω τους καλύτερους ευχαριστήριους λόγους
με το... βραβείο (ΟΚ, με τη βούρτσα)
ανά χείρας! Φυσικά και θα κερδίσω
κάποια μέρα και ένα Emmy, αλλά,
μέχρι τότε, και ενώ ξυρίζω τα πόδια
μου, μπορώ να ευχαριστώ τον Θεό
που με αξίωσε να πάρω αυτό το
Νόμπελ Λογοτεχνίας! Η πραγματικότητα, με τους λογαριασμούς,
ή τους τσακωμούς με τον άντρα
μου για το ποιος θα βγάλει βόλτα
το σκύλο, μπορεί να περιμένει όσο
στεγνώνω τα μαλλιά μου και, με το
σεσουάρ για μικρόφωνο, ευχαριστώ τη φιλόλογό μου από το λύκειο
που πρώτη εντόπισε τη συγγραφική
μου “φλέ :